Hier zijn we dan (eindelijk) weer. Is het echt alweer twee weken geleden? Wowie.
Jeroen hier dus, nog steeds live vanuit zijn halve kamertje op Via Bolzano 1, Milaan. Vers gerecupereerd van de eerste lesweek, die, laten we eerlijk zijn, retevermoeiend was.
Maandag begint uw dienaar -ik weet dat nederige dienaar de geijkte uitdrukking is, maar we weten allemaal dat dat een grove leugen zou zijn- om 10.30 (10.45 in de praktijk, gezien alle proffen hun academisch kwartiertje zeer respecteren) met Paleografia Latina A, van professor Ferrari. Jawel. Geen jonge racegod, wel een oud besje dat over vergeelde manuscripten komt spreken waarvan het ontcijferen eigenlijk een verdacht bevredigende bezigheid is. Na twee uur paleografische pret (da's een alliteratie mensen)een uurtje Topografia Antica van een prof met de hilarisch toepasselijke achternaam Antico. De concrete invulling van dit vaak is voorlopig nog redelijk vaag, maar het lijkt erop dat we allerlei methodes zullen behandelen, zoals klassieke tekstgetuigenissen, luchtfoto's en landschapkenmerken om te bepalen hoe een stad/plaats/... er in de oudheid moet uitgezien hebben. Vervolgens nog 2u Paleografia B, waarin eigenlijk verreweg dezelfde stof aan bod komt als Tekstkritiek en Teksttransmissie thuis. Ik ben er zeker van dat al mijn lieve klasgenootjes nog met blij gemoed terugdenken aan de lessen van professor Tournoy.
Dag 2, beter bekend als dinsdag, gaat om 10.30 van start met twee uur paleografie, gevolgd door, om 14.30, Sanskriet. Paolo Magnone, met een grote bos grijze krullen, halfopen hemd met daaruitpuilend eveneens een bos grijze krullen en een ketting, geeft deze les met veel begeestering maar helaas ook met een monotoon stemgeluid, wat volgen helaas nog moeilijker maakt dan het al is.
Woensdag is dan weer redelijk rustig, met twee uur topografie om 8.30
Donderdag is eveneens rustig, met Sanskriet van 13.30-15.30.
Ook de laatste dag van de lesweek stelt qua les niet veel voor, met 2 uurtjes paleografie. Het huidige plan is echter deze namiddag te gebruiken om eindelijk wat werk verzet te krijgen in de prachtige Ambrosianabibliotheek, voor mijn thesis.
Of gewoon leuke dingen te doen. Zoals naar het Domplein te gaan, waar altijd wel wat te beleven valt. Gisteren werd er bijvoorbeeld Imagine van John Lennon gezongen in een van de sjiekere etablissementen, en dat kon je gelukkig ook wel horen tot op het plein. Dat was fijn (na de alliteratie een tweede stijlfiguur hier). Speciale vermelding dient ook te gaan naar de mediawinkel in de Galleria Vittoria Emmanuele, waar de boekenafdeling effectief zo groot is dat uw dienaar er verloren is gelopen.
Kruimeltjes strooien was in hindsight misschien geen slecht idee geweest...
zondag 10 oktober 2010
donderdag 23 september 2010
Milaan, deel 2: feestjes en formaliteiten
Na de eerste twee (drukke) dagen in Milaan ben ik hier dan weer om eventjes verslag uit te brengen.
Ondertussen alweer eergisteren was het de verwelkomingsdag voor de studenten van UCSC.
Dat ging uiteraard gepaard met de nodige uitleg over allerhande paperassen, zoals metroabonnementen en studentenkaarten, maar ook met een voorstelling van de twee plaatselijke verenigingen voor erasmussers: ESEG en ESN. Het moet toegegeven; met goedkope snoepreisjes naar Bologna, Rome, Firenze, Venetië en veel (gratis) feestjes win je al snel zieltjes. Allicht ga ik wel mee naar Firenze en Venetië, denk ik.
Vervolgens een rondleiding op de campus, met een middagpauze in de plaatselijke mensa, die de wangen der Leuvense Alma's schaamrood kleurt. Voor een luttele €3,50 krijgen (internationale) studenten hier een bord pasta als voorgerecht, een hoofdgerecht (vandaag? Gehakt met paprika), een bordje groentjes, een drankje en een dessertje. En het smaakt zelfs goed! Suck on that, Alma.
De rest van de dag heb ik dan maar doorgebracht met vriendjes maken onder de andere erasmussertjes en, dankzij ESEG, gratis koffie en dito aperitivo 's avonds. Voor wie het concept van de aperitivo niet bekend is leg ik dat later wel eens uit. Ik zit nog maar aan een derde waarover ik het vandaag wil hebben...
dus, moving on...
De dag na zo'n feestje is natuurlijk altijd iets minder. Zeker als je gestoorde kotbazin, die al na dag 1 komt klagen dat je je bed moet opmaken, je 's morgens komt uithalen om een codice fiscale te gaan halen, een formaliteit waarvan bijna iedereen zegt dat ze onnodig is, maar mijn kotbazin blijft volhouden dat ze die nodig heeft om het huurcontract te registreren.
En dat gold dan meteen als een kennismaking met zowel het Italiaanse verkeer (ik rij NOOIT met een auto in Italië, maar het constante getoeter van gestresseerde chauffeurs ben ik ondertussen als wekker al gewoon) en de Italiaanse bureaucratie, die blijk geeft van een sterk staaltje lamzakkerij dat de Belgische ambtenaren als ijverige strevertjes uit de verf doet komen. Na 2.5 uur aan de balie staan vielen mij enkele dingen op. Men hanteert hier een heerlijk pervers systeem waarbij men al een hele administratieve rompslomp moet doorwerken eer men nog maar een volgnummertje kan trekken. Als men dan na tig minuten toch geholpen wordt, vinden de beamten het blijkbaar een goed idee om, in plaats van aan een zaak door te werken, de andere mensen te helpen die ook te pas en te onpas zonder volgnummer aan de balie komen staan. Vermoeide zuchten, verveelde blikken en neergeworpen telefoons getuigen van weinig liefde voor de stiel, en als men voor een hele balie van 3 beambten het moet stellen met 1 computer en 2 pennen, kan ik ze ergens wel begrijpen. Toch zouden ze dubbel zoveel werk verrichten als ze niet om de haverklap hun gebrek aan vordering moeten verdedigen tegenover geagiteerde klanten. Ben ik blij dat ik voor 13u al geholpen was, en niet behoorde tot de schare mensen aan wie verteld werd dat ze konden oprotten: vandaag werd er niet meer gewerkt.
Na doodsangsten in het verkeer, Italiaanse ambtenarij en warmte doorstaan te hebben, is Jeroen een beetje lui geweest en heeft hij de rest van de dag vrijaf genomen. Om 's avonds uitgerust te zijn. Voor alweer een gratis aperitivofeestje in Old Fashion (foto's volgen nog). Aanzienlijk wat lekker spul toen. Na een capoeira-demonstratie (het was Braziliaanse avond) ging dan de dansvloer open, en Jeroen naar huis. serieus, mijn kot ligt redelijk uit het centrum, en no way dat ik de laatste metro mis en naar huis wandel.
Twee drukke dagen dus. Wat nu? Ik denk zometeen eens om een metroabonnement gaan. En de stad verkennen.
Ciao, e alla prossima!
Ondertussen alweer eergisteren was het de verwelkomingsdag voor de studenten van UCSC.
Dat ging uiteraard gepaard met de nodige uitleg over allerhande paperassen, zoals metroabonnementen en studentenkaarten, maar ook met een voorstelling van de twee plaatselijke verenigingen voor erasmussers: ESEG en ESN. Het moet toegegeven; met goedkope snoepreisjes naar Bologna, Rome, Firenze, Venetië en veel (gratis) feestjes win je al snel zieltjes. Allicht ga ik wel mee naar Firenze en Venetië, denk ik.
Vervolgens een rondleiding op de campus, met een middagpauze in de plaatselijke mensa, die de wangen der Leuvense Alma's schaamrood kleurt. Voor een luttele €3,50 krijgen (internationale) studenten hier een bord pasta als voorgerecht, een hoofdgerecht (vandaag? Gehakt met paprika), een bordje groentjes, een drankje en een dessertje. En het smaakt zelfs goed! Suck on that, Alma.
De rest van de dag heb ik dan maar doorgebracht met vriendjes maken onder de andere erasmussertjes en, dankzij ESEG, gratis koffie en dito aperitivo 's avonds. Voor wie het concept van de aperitivo niet bekend is leg ik dat later wel eens uit. Ik zit nog maar aan een derde waarover ik het vandaag wil hebben...
dus, moving on...
De dag na zo'n feestje is natuurlijk altijd iets minder. Zeker als je gestoorde kotbazin, die al na dag 1 komt klagen dat je je bed moet opmaken, je 's morgens komt uithalen om een codice fiscale te gaan halen, een formaliteit waarvan bijna iedereen zegt dat ze onnodig is, maar mijn kotbazin blijft volhouden dat ze die nodig heeft om het huurcontract te registreren.
En dat gold dan meteen als een kennismaking met zowel het Italiaanse verkeer (ik rij NOOIT met een auto in Italië, maar het constante getoeter van gestresseerde chauffeurs ben ik ondertussen als wekker al gewoon) en de Italiaanse bureaucratie, die blijk geeft van een sterk staaltje lamzakkerij dat de Belgische ambtenaren als ijverige strevertjes uit de verf doet komen. Na 2.5 uur aan de balie staan vielen mij enkele dingen op. Men hanteert hier een heerlijk pervers systeem waarbij men al een hele administratieve rompslomp moet doorwerken eer men nog maar een volgnummertje kan trekken. Als men dan na tig minuten toch geholpen wordt, vinden de beamten het blijkbaar een goed idee om, in plaats van aan een zaak door te werken, de andere mensen te helpen die ook te pas en te onpas zonder volgnummer aan de balie komen staan. Vermoeide zuchten, verveelde blikken en neergeworpen telefoons getuigen van weinig liefde voor de stiel, en als men voor een hele balie van 3 beambten het moet stellen met 1 computer en 2 pennen, kan ik ze ergens wel begrijpen. Toch zouden ze dubbel zoveel werk verrichten als ze niet om de haverklap hun gebrek aan vordering moeten verdedigen tegenover geagiteerde klanten. Ben ik blij dat ik voor 13u al geholpen was, en niet behoorde tot de schare mensen aan wie verteld werd dat ze konden oprotten: vandaag werd er niet meer gewerkt.
Na doodsangsten in het verkeer, Italiaanse ambtenarij en warmte doorstaan te hebben, is Jeroen een beetje lui geweest en heeft hij de rest van de dag vrijaf genomen. Om 's avonds uitgerust te zijn. Voor alweer een gratis aperitivofeestje in Old Fashion (foto's volgen nog). Aanzienlijk wat lekker spul toen. Na een capoeira-demonstratie (het was Braziliaanse avond) ging dan de dansvloer open, en Jeroen naar huis. serieus, mijn kot ligt redelijk uit het centrum, en no way dat ik de laatste metro mis en naar huis wandel.
Twee drukke dagen dus. Wat nu? Ik denk zometeen eens om een metroabonnement gaan. En de stad verkennen.
Ciao, e alla prossima!
dinsdag 21 september 2010
Eerbetoon
Het oorspronkelijke plan was vanavond nog snel een blog te schrijven over een goede dag in Milaan. Over de plaatselijke Mensa die de Alma thuis doet verbleken. Over de fijne mensen.
Maar helaas niets van dat. Want zonet kreeg ik te horen dat Marc Huys, hoogleraar Grieks aan de KULeuven, vanochtend is overleden.
Ik weet maar al te goed dat ikzelf niet al te vaak in positieve termen over de man heb gesproken. En gesakkerd dat ik heb op z'n lessen, z'n soms hooghartig gedrag. Bang geweest dat iedere reutel tijdens een mondeling examen zijn laatste kon zijn.
Tot mijn grote spijt en schande moet ik bekennen dat ik al te weinig op zijn positieve kanten ben ingegaan. Zijn expertise, liefde voor het vak en schijnbaar eindeloze wilskracht, die hem in staat stelde ondanks zijn handicap toch menig generatie Griekjes wegwijs te maken in de wondere wereld van Lucianus, Griekse partikels en historische taalkunde. En zijn attitude van bite me, zijn vechtlust waarmee hij geregeld op de Oude Markt bier met een rietje ging drinken.
En zo is een groot en toonaangevend man van ons heengegaan. Het zesde zal niet meer hetzelfde zijn zonder het gezoem van zijn rolstoel.
Slaap zacht, professor. Slaap zacht, en stel het goed.
Maar helaas niets van dat. Want zonet kreeg ik te horen dat Marc Huys, hoogleraar Grieks aan de KULeuven, vanochtend is overleden.
Ik weet maar al te goed dat ikzelf niet al te vaak in positieve termen over de man heb gesproken. En gesakkerd dat ik heb op z'n lessen, z'n soms hooghartig gedrag. Bang geweest dat iedere reutel tijdens een mondeling examen zijn laatste kon zijn.
Tot mijn grote spijt en schande moet ik bekennen dat ik al te weinig op zijn positieve kanten ben ingegaan. Zijn expertise, liefde voor het vak en schijnbaar eindeloze wilskracht, die hem in staat stelde ondanks zijn handicap toch menig generatie Griekjes wegwijs te maken in de wondere wereld van Lucianus, Griekse partikels en historische taalkunde. En zijn attitude van bite me, zijn vechtlust waarmee hij geregeld op de Oude Markt bier met een rietje ging drinken.
En zo is een groot en toonaangevend man van ons heengegaan. Het zesde zal niet meer hetzelfde zijn zonder het gezoem van zijn rolstoel.
Slaap zacht, professor. Slaap zacht, en stel het goed.
zondag 19 september 2010
Milaan, deel 1: Regen, zon en de loucheste kebabzaak ter wereld
Ciao a tutti!
Na enkele dagen radiostilte zijn we hier dan al met de eerste verslaggeving uit Milaan. Wat valt er zoal te vertellen? Jeroen heeft zijn kot gevonden, is er geinstalleerd geraakt, heeft inkopen gedaan en ondertussen ook nog de tijd gevonden om de toerist uit te hangen.
Mooie foto's en toeristische weetjes die u, beste lezer, waarschijnlijk toch niet interesseren, komen later druppelsgewijs op deze blogspot terecht. Vandaag, na een drukke winkeldag, zullen enkele eerste indrukken moeten volstaan.
Mijn voornemen vorige keer om van het Italiaanse weer, eten en vrouwvolk te profiteren, zal lichtjes bijgeschaafd moeten worden.
Het vrouwvolk, ten eerste, ziet er naast leuk ook behoorlijk oppervlakkig en dommig uit. Not really my cup of tea, dus. Maar laat ik met oordelen maar wachten tot ik mijn medestudentes heb leren kennen.
Het eten kan nog steeds enorm meevallen, mits betere keuze in te bezoeken etablissementen. De bar eergisteren met goedkope drank en veel knabbeltjes? Big yes. De kebabzaak van gisteren, waar het aantal vliegen op de muur recht evenredig groeide met het aantal verstreken minuten, de mayonaise allerminst mayonaise leek te zijn en de frieten de textuur van oud karton vertoonden? Big no. Maar eerlijk is eerlijk, de mensen waren vriendelijk. De Italianen betonen zich uiterste hulpvaardig, en hoewel ze soms (ja, Stefano van de Vodaphone shop, ik kijk naar jou)de wijsneus kunnen uithangen, mag ik ze eigenlijk best wel.
Tenslotte het weer. Dat volkomen onvoorspelbaar is. Vandaag een stevige zomerzon, gisteren dusdanige stortregen dat ondergetekende een hoogst onelegante exit maakte uit reeds voornoemde kebaberie en zodoende zijn zitvlak en duim bezeerde.
Al bij al, niet de meest ideale eerste dagen. Vooral het weer deed toch eventjes schrikken. Maar goed, alle begin is moeilijk, en het bevalt me hier best :) En er is op z'n minst pasta en pizza ^^
Na enkele dagen radiostilte zijn we hier dan al met de eerste verslaggeving uit Milaan. Wat valt er zoal te vertellen? Jeroen heeft zijn kot gevonden, is er geinstalleerd geraakt, heeft inkopen gedaan en ondertussen ook nog de tijd gevonden om de toerist uit te hangen.
Mooie foto's en toeristische weetjes die u, beste lezer, waarschijnlijk toch niet interesseren, komen later druppelsgewijs op deze blogspot terecht. Vandaag, na een drukke winkeldag, zullen enkele eerste indrukken moeten volstaan.
Mijn voornemen vorige keer om van het Italiaanse weer, eten en vrouwvolk te profiteren, zal lichtjes bijgeschaafd moeten worden.
Het vrouwvolk, ten eerste, ziet er naast leuk ook behoorlijk oppervlakkig en dommig uit. Not really my cup of tea, dus. Maar laat ik met oordelen maar wachten tot ik mijn medestudentes heb leren kennen.
Het eten kan nog steeds enorm meevallen, mits betere keuze in te bezoeken etablissementen. De bar eergisteren met goedkope drank en veel knabbeltjes? Big yes. De kebabzaak van gisteren, waar het aantal vliegen op de muur recht evenredig groeide met het aantal verstreken minuten, de mayonaise allerminst mayonaise leek te zijn en de frieten de textuur van oud karton vertoonden? Big no. Maar eerlijk is eerlijk, de mensen waren vriendelijk. De Italianen betonen zich uiterste hulpvaardig, en hoewel ze soms (ja, Stefano van de Vodaphone shop, ik kijk naar jou)de wijsneus kunnen uithangen, mag ik ze eigenlijk best wel.
Tenslotte het weer. Dat volkomen onvoorspelbaar is. Vandaag een stevige zomerzon, gisteren dusdanige stortregen dat ondergetekende een hoogst onelegante exit maakte uit reeds voornoemde kebaberie en zodoende zijn zitvlak en duim bezeerde.
Al bij al, niet de meest ideale eerste dagen. Vooral het weer deed toch eventjes schrikken. Maar goed, alle begin is moeilijk, en het bevalt me hier best :) En er is op z'n minst pasta en pizza ^^
woensdag 15 september 2010
Zenuwen, koffers en pasta
No point stating the obvious, maar Jeroen is blogsgewijs erg lui geweest de laatste... 4 maanden al? Da's best een tijdje. Laat ik de schuld maar steken op de thesis. En de guidogids. En de paper voor Westerse Canon.
Maar goed, genoeg excuses.
Ondertussen struikel ik zowat over hoopjes kleding, koffers en papieren, wat meer een ding kan betekenen: het Erasmusverblijf in Milaan komt met rasse schreden naderbij. Wat ook meteen de reden is dat ik deze blog wat nieuw leven inblaas. Van komende vrijdag tot Kerstmis zal Jeroen zijn intrek nemen in een kamertje op Via Bolzano 1. Dit kamertje zal hij delen met een inboorling die blijk geeft van een aanvaardbare kennis van het engels en gezegend is met de hilarische achternaam Tomat. Here's hoping dat dit gedwongen samenwonen niet zal leiden tot defenestratie van een van ons beiden.
Naast profiteren van het weer, de plaatselijke keuken en het Italiaanse vrouwelijk schoon gaat Jeroen daar uiteraard ook productief bezig zijn. Als Myceens, Etruscologie en Latijnse Paleografie als productieve bezigheden beschouwd kunnen worden, tenminste. Dit alles aan de Università Cattolica del Sacre Cuore. Even een sfeerbeeld van de binnenplaats:
Deze universiteit blijkt te gelden als een van de grootste katholieke (niet dat dat tegenwoordig nog zo'n indruk maakt) onderwijsinstellingen van Europa, en zowat de voornaamste Italiaanse privéuniversiteit. Fancy stuff dus, en dan zwijg ik zelfs nog over de dode 4e-eeuwse kerkvader die quasi in de campus opgebaard ligt.
Meer nieuws volgt (vermoedelijk) nog, gezien een blog bijzonder geschikt is voor dit soort dingen, en er toch al een paar mensen interesse betoond hebben in mijn doen en laten aldaar. Wie mij ècht niet kan missen, kan mij altijd toevoegen op Skype onder de naam jeroen_van_heel.
Ciao, e alla prossima!
Maar goed, genoeg excuses.
Ondertussen struikel ik zowat over hoopjes kleding, koffers en papieren, wat meer een ding kan betekenen: het Erasmusverblijf in Milaan komt met rasse schreden naderbij. Wat ook meteen de reden is dat ik deze blog wat nieuw leven inblaas. Van komende vrijdag tot Kerstmis zal Jeroen zijn intrek nemen in een kamertje op Via Bolzano 1. Dit kamertje zal hij delen met een inboorling die blijk geeft van een aanvaardbare kennis van het engels en gezegend is met de hilarische achternaam Tomat. Here's hoping dat dit gedwongen samenwonen niet zal leiden tot defenestratie van een van ons beiden.
Naast profiteren van het weer, de plaatselijke keuken en het Italiaanse vrouwelijk schoon gaat Jeroen daar uiteraard ook productief bezig zijn. Als Myceens, Etruscologie en Latijnse Paleografie als productieve bezigheden beschouwd kunnen worden, tenminste. Dit alles aan de Università Cattolica del Sacre Cuore. Even een sfeerbeeld van de binnenplaats:
Deze universiteit blijkt te gelden als een van de grootste katholieke (niet dat dat tegenwoordig nog zo'n indruk maakt) onderwijsinstellingen van Europa, en zowat de voornaamste Italiaanse privéuniversiteit. Fancy stuff dus, en dan zwijg ik zelfs nog over de dode 4e-eeuwse kerkvader die quasi in de campus opgebaard ligt.
Meer nieuws volgt (vermoedelijk) nog, gezien een blog bijzonder geschikt is voor dit soort dingen, en er toch al een paar mensen interesse betoond hebben in mijn doen en laten aldaar. Wie mij ècht niet kan missen, kan mij altijd toevoegen op Skype onder de naam jeroen_van_heel.
Ciao, e alla prossima!
zaterdag 3 april 2010
Drukte en buitenlandplannen
Hier zijn we dan weer. Eindelijk nog eens. Als ik terugkijk op m'n nieuwjaarsvoornemens, kan ik concluderen dat ik inderdaad wel meer dan een paar keer deze blog aangevuld heb met idiote en minder idiote dingen. Maar toch is het de laatste tijd geen vette geweest. Moet ik trouwens nog steeds die nieuwe filmreview eens schrijven (Ja Bennie, die komt er nog!).
Hoe het komt? Werk. Ja, ik weet het, ik zaag er al tijden over, en het mag geen excuus zijn. Still. Dit semester heb ik een thesis te schrijven, een guidogids, een cursorisch voor Latijn en een paper van 40p. Did I mention dat ik er nog het bedenken en het schrijven van een stadswandeling door Leuven heb bijgenomen? Ik moet wel een vreselijke idioot zijn als ik er nog maar dingen bij blijf nemen. Then again, relevante werkervaring voor later is altijd mooi meegenomen, en ik kan de extra pesetas best wel gebruiken. Daddy needs a new laptop.
En dan lees ik op 2 april, om 2u 's nachts, na een paar uur puur thesisgenot:
Jeroen | Van Heel | I MILANO03-09.5 | 5m | 1
Jups, Jeroen gaat naar Milaan. Goodie, heb ik al die administratieve rompslomp ook weer op m'n dak. Maar ik heb er zin in. Ondanks het feit dat ik nog geen letter Italiaans ken, geen flauw idee heb vn huisvesting, ...
Dus binnenkort niet meer "Het Pedante Broekventje blogt", maar wel "De Pedante avonturen in Milaan"...
Hoe het komt? Werk. Ja, ik weet het, ik zaag er al tijden over, en het mag geen excuus zijn. Still. Dit semester heb ik een thesis te schrijven, een guidogids, een cursorisch voor Latijn en een paper van 40p. Did I mention dat ik er nog het bedenken en het schrijven van een stadswandeling door Leuven heb bijgenomen? Ik moet wel een vreselijke idioot zijn als ik er nog maar dingen bij blijf nemen. Then again, relevante werkervaring voor later is altijd mooi meegenomen, en ik kan de extra pesetas best wel gebruiken. Daddy needs a new laptop.
En dan lees ik op 2 april, om 2u 's nachts, na een paar uur puur thesisgenot:
Jeroen | Van Heel | I MILANO03-09.5 | 5m | 1
Jups, Jeroen gaat naar Milaan. Goodie, heb ik al die administratieve rompslomp ook weer op m'n dak. Maar ik heb er zin in. Ondanks het feit dat ik nog geen letter Italiaans ken, geen flauw idee heb vn huisvesting, ...
Dus binnenkort niet meer "Het Pedante Broekventje blogt", maar wel "De Pedante avonturen in Milaan"...
dinsdag 30 maart 2010
Kicking it in the VIP-lounge: de Magic Grand Prix in Brussel
Voor wie de laatste weken in een grot op Mars heeft gewoond of wie ik er nog niet de oren van de kop gezaagd heb: afgelopen weekend was het de grote Grand Prix van Magic: The Gathering, op de Heizel in Brussel. En uw dienaar was ter plaatse als pers. Zijn eerste persopdracht, nota bene.
Een persuitnodiging van Guido brengt vele voordelen met zich mee, zo blijkt. Niet alleen krijg je een leuke schoudertas die tot de rand gevuld is met gratis kaarten, magicprularia en een voucher voor een draft, maar ook een maaltijdbonnetje. En dan geen bonnetje voor een goedkoop broodje en een blikje slootwater. Oh neen. Vier, count 'em, vier maaltijden naar keuze, maakt niet uit wat of hoe duur. Voor drank hetzelfde, maar dan negen.
Maar het mooist van allemaal was de keycord met het naamkaartje met de vier magische letters: P, E, R en S. For starters is het je eigenste toegangsticket tot de VIP-eetruimte, grote ronde tafels met witte tafellakens, gescheiden van het gewone volk met een enkele afsluiting, zo dichtbij het plebs maar toch zo ver.
Dit, mensen, is stijl.
Verder was het precies wat er van een Grand Prix te verwachten valt. De centrale ligging van Brussel in Europa zorgde er, naar verwachting, voor dat liefhebbers van heinde en verre naar onze hoofdstad kwamen afgezakt voor een potje cardslinging. Maar liefst 1667 gegadigden kwamen om een gooi te doen naar eeuwige roem en glorie, of, daarvan afgebracht, hun zorgen te verdrinken in een side-event, hun geld te verkwisten bij een van de verkoopkraampjes, of hun kaarten te laten signeren door de aanwezige artiesten, de veteraan Rob Alexander en de rijzende ster Véronique Meignaud (een bijzonder schattige jonge Française).
Over de uitslagen kan ik kort zijn. Temeer omdat er waarschijnlijk niemand van mijn teerbeminde lezers ene ruk erom geeft. Slechts een Belg haalde de top 8: Hometown hero Christophe Gregoir moest in de kwartfinale de duimen leggen tegen de Hongaar Zoltan Szoke, die in de finale geklopt werd door de grote winnaar, de Italiaan Emanuele Giusti. Met een Jund-deck, uiteraard. Leer toch eens origineel zijn verdorie, dikke losers.
Alleszins een interessante ervaring en een leuk dagje uit. Als werken voor de pers altijd zo in z'n werk gaat, sign me up baby! Rond de tijd dat iemand dit leest, zal Guido op zijn website waarschijnlijk mijn verslag al geplaatst hebben. Linkje daarnaartoe volgt nog wel in deze blog.
zondag 21 februari 2010
Filmreview: Dante's Inferno: an Animated Epic (of hoe de Divina Commedia tot tweemaal toe verkracht wordt)
Gamefanaten onder ons weten het waarschijnlijk wel: deze maand is Dante's Inferno, voor de Playstation en XBox, eindelijk uitgekomen. Het concept is hetzelfde als dat van God of War: u speelt een stoere actieheld die zich onvervaard doorheen een stevige portie mythologie een bloederige weg baant.
Met deze game is het als met zoveel: Love it or leave it.Hoewel eerlijkheid me gebiedt te bekenen dat ik deze titel maar wat graag aan m'n verzameling zou toevoegen.
Na deze eerste verkrachting van de Divina Commedia worden we nog getrakteerd op een tweede: de animatiefilm afgeleid van het spel afgeleid van het boek.
Het verhaal volgt in grote lijnen de plot van de game: Dante is een stoere machokruisvaarder die bijzonder onaangenaam verrast is bij zijn thuiskomst. Zijn huishouden is geplunderd, z'n vader en dienaars brutaal van kant gemaakt. Oja, en Beatrice is ook dodelijk gewond. Als de duivel in persoon verschijnt om de ziel van de brave Beatrice naar de hel mee te sleuren om haar tot zijn bruid te maken, is Dante bepaald not amused.
Dante Alighieri kreeg zojuist een facelift. Oude Dante be approving.
Dante neemt de "Loop naar de hel" van Lucifer ièts te letterlijk. Bij de Hellepoort loopt hij de Romeinse dichter Vergilius, die net als Dante en Beatrice de hele godganse film van stijl verandert, tegen het lijf. Gezien hij dood is, en als dusdanig weinig beters te doen heeft, besluit hij Dante doorheen de 9 Hellekringen te gidsen. Dante steelt een badass zeis van een of andere onfortuinlijke demon, laat zich door Charon over de Styx varen, en bedankt hem voor de moeite door hem een kopje kleiner te maken. Over dankbaarheid gesproken.
Het verhaal laat zich raden. Dante maait (want hij heeft een zeis, get it?) een baan door de onderwereld terwijl hij geconfronteerd wordt met zijn eigen zondige leven. Beatrice, die een paar keer in de film full frontal gaat (Niet dat ik er al te veel bezwaar tegen heb), wordt ondertussen door de duivel verleid. In de laatste kloof van Malebolge, voor de ogen van Dante, geeft ze dan eindelijk toe en wordt de bruid van Satan.
Ook Beatrice kreeg een facelift. Jeroen be approving.
Wat nu volgt zou een enorme spoiler geweest zijn, ware het niet dat iedereen het van mijlenver ziet aankomen: Dante slaagt erin Beatrice haar geloof terug te laten vinden. Beatrice vertrekt onder engelengezang richting Hogerop, terwijl Dante zich opmaakt voor de laatste epic showdown: hij daalt af naar Judecca om Lucifer, de gevallen aartsengel, op z'n bakkes te geven. Dante style, bitch.
Het resultaat laat zich eveneens raden. Waarom Lucifer laserstralen uit zijn vleugels kan schieten, ontgaat me evenwel even.
Zoals gezegd is Dante's Inferno: an Animated Epic net als de game een complete verkrachting van het origineel. Sluit een dynamo aan op Dante, die zich omdraait in zijn graf, en je hebt waarschijnlijk genoeg om heel Italië van stroom te voorzien voor de komende decennia.
De scène met de hoogmoedige Farinata, wat door experts terzake beschouwd wordt als een cruciaal moment in de ontwikkeling van de Europese, zelfs de wereldliteratuur, verloopt hier ongeveer als volgt:
Farinata: Het gaat je lekker toch niet lukken, nananananaaa!
Dante: (plant zijn crucifix stevig in Farinata's schedel)Never liked that guy anyway.
Nouja.
Toch is deze animatiefilm best een aanrader voor wie van bloederige actie houdt, nooit van de Divina Commedia gehoord heeft, of voor literatuurstudenten die eens goed willen lachen bij de verkrachting van een meesterwerk. Liefhebbers kunnen eens langskomen met een usb-stickje, of beter: breng een emmer popcorn mee, en schuif erbij.
donderdag 11 februari 2010
Addendum: Jan Decorte over Bakchai op EXQI
Ter illustratie van mijn voorgaande review, schenk ik u:
Alles is er: de gekke koorliederen, naakte Benny Claessens en het gare slowtje op het einde. Om u maar een idee te geven.
"Die ouw Grieken die kenden er niets van, die schreven zomaar wat op en dat werd gedeclameerd en verder was er niets aan de hand dan de zon die opkwam en onderging."
Of hoe Jan Decorte nog maar eens bewijst dat hij een oetlul is die er zèlf niets van kent. De psychologische rehabilitering van Agave op het einde van het stuk wordt zelfs heden ten dage nog uitermate geprezen omwille van de realistische aanpak.
Alles is er: de gekke koorliederen, naakte Benny Claessens en het gare slowtje op het einde. Om u maar een idee te geven.
"Die ouw Grieken die kenden er niets van, die schreven zomaar wat op en dat werd gedeclameerd en verder was er niets aan de hand dan de zon die opkwam en onderging."
Of hoe Jan Decorte nog maar eens bewijst dat hij een oetlul is die er zèlf niets van kent. De psychologische rehabilitering van Agave op het einde van het stuk wordt zelfs heden ten dage nog uitermate geprezen omwille van de realistische aanpak.
Toneelreview: Bakchai
Berucht theatermaker Jan Decorte sloeg recentelijk in een samenwerking tussen Bloet, de Roovers en Kaaitheater de hand aan het grootste meesterwerk van de Griekse tragicus Euripides, namelijk de Bacchanten. Uw pedante knorpot van dienst trok naar Toneelhuis Bourla, stond erbij en keek ernaar.
De Bacchanten gaat over een conflict tussen het goddelijke en het aardse. De god Dionysos maakt, vermomd als een oosterse vreemdeling, zijn opwachting in de stad Thebe, de thuisstad van zijn overleden moeder. Koning Pentheus verzet zich tegen de nieuwe godsdienst, die volgens hem de vrouwen zedeloos maakt, en neemt de vreemdeling gevangen. Na verschillende kansen om zich te bekeren verliest de god zijn geduld en berooft Pentheus van zijn zinnen. Vermomd als vrouw gaat de koning dan de Bacchanten bespioneren. Hij wordt ontdekt en verscheurd door zijn eigen moeder, bij wie het begrip later pas daagt wat ze precies gedaan heeft.
Jan Decorte geeft een eigen, eigenwijze draai aan het stuk. Om het zéér omslachtig en positief te zeggen. Het is duidelijk dat de man het origineel wel gelezen heeft, en er verdorie zelfs iets van gesnapt heeft. Dat maakt zijn eigen bewerking des te teleurstellender. Decorte zelf neemt de rollen van de oude Kadmos en de ziener Teiresias, die in dit stuk zonder enige reden plots Triësias heet, voor zijn rekening. Bepaald een ongelukkige keuze, gezien deze twee figuren een aanzienlijke dialoog met elkaar horen te voeren. Deze twee mannen, die zowat de eerbiedwaardigste mannen van heel Thebe horen te zijn, komen hier uit de verf als gestoorde oude ventjes met het zot in de kop. Het dient wel gezegd dat Decorte uiterste begenadigd is in het neerzetten van seniele oude knarren. Wat boekdelen over de man zelf spreekt, lijkt me.
Sara De Bosschere is Pentheus. Hoewel ze die rol sterk neerzet, ben ik niet tevreden. De grootste sterkte van de originele tragedie zijn de staccatodialogen tussen Pentheus en Dionysos, die steevast een climax vinden in een uitbarsting van onmacht en frustratie van Pentheus.
Ook de belangrijkste scène van de tragedie, het keerpunt waarop Dionysos Pentheus met waanzin slaat, komt niet goed uit de verf. In het origineel wordt Pentheus volkomen verstandelijk vernietigd. Als schim van zichzelf laat hij zich door de vreemdeling in vrouwenkleren steken en wordt hij meegetroond naar zijn offerfeest. En daarmee bedoel ik niet het offerfeest *voor* hem.
Dit staat in scherp contrast met deze Pentheus, die zich nog al te bewust is dat hij betoverd is, maar toch toch als een dolle mina staat rond te stampen en roept: 'Gij heb mij betoverd! Ik heb plots zint in dansen!' Of iets in die aard. De grammaticale regels die Decorte in zijn tekst hanteert, met name die van het al dan niet schrijven van een eind-t, zijn trouwens op z'n minst obscuur te noemen.
Benny Claessens dan. Talk of the show. U kent hem beter als de goedaardige, ietwat snullige en meer dan ietwat obese broer Benny uit Het Geslacht De Pauw. Krijgt hier een naaktrol. Ondergetekende is geen fan van niet-functioneel naakt in theater.
Zeker niet van Benny Claessens, die bijzonder goed de vreemde fascinatie die van de god Dionysos uitgaat weet te vatten door zijn mesmerizerend geblubber. Uiteraard is dit uiterlijk, en het laatste waar ik iemand zou op beoordelen. Maar toch.
Claessens zet al bij al een vrij sterke acteerprestatie neer. Helaas verneukt Decorte ook hier met zijn tekst het verhaal. Het origineel ontleent veel van zijn kracht aan de dramatische ironie. Dionysos vermomt zich als vreemdeling, en openbaart zich pas op het allerlaatst aan de andere personages als god.
De wrede ironie in zijn dialogen en het onbehaaglijke gevoel van dreiging dat de toeschouwers zou moeten bekruipen bij de woorden van de mysterieuze, knappe doch dreigende vreemdeling, zijn hier in geen velden of wegen te bekennen. In plaats krijgen we een colèrig ventje dat met zijn goddelijkheid te koop loopt.
Dè glansrol van het stuk valt te beurt aan Sigrid Vinks, die Agave, de moeder/moordenaar van Pentheus vertolkt. Haar waanzin blijkt mooi uit hoe ze kinderlijk opgewekt en onbezorgd, terwijl hinkelend, het gruwelijke achtergrondverhaal van de tragedie vertelt. Haar sterkste scène is de anagnorisis, waarin ze ontdekt dat het geen leeuw is die in stukken gescheurd aan haar voeten ligt, maar haar eigen zoon. Een aangrijpende monoloog over het trieste lot van de mensen als speelbal van de goden is een absoluut hoogtepunt in dit stuk.
Daar neem ik het geklieder met rode verf, wat blijkbaar quasi-verplicht is in experimenteel theater, graag bij. In plaats van met deze sterke noot echter te eindigen, opteert Decorte ervoor plots nog een vreemd liedje te laten spelen waarin Pentheus een slow placeert met naakte Benny Claessens. eh, Dionysos. Charming.
Decorte heeft geopteerd de koorliederen, een vitaal onderdeel van de Griekse tragedie, te bewaren. Maar gezien de koorliederen hier bestonden uit 4 mensen die als waanzinnigen rondhossen en gutturale en bilabiale kreten uitstoten die schrift geen eer zou kunnen aandoen, had hij dat beter niet gedaan. Positievelingen zullen zeggen dat Decorte hier inderdaad treffend de bacchische roes van de bacchanten mee schildert. Realisten echter zullen eerder zeggen dat Decorte graag een beetje gek wou doen.
Een beeld zegt meer dan duizend woorden.
Het taalgebruik is op z'n minst speciaal te noemen. Dialectisch, kinde(r)lijk. Guido Lauwaert van Knack gaat zo ver het zelfs poëtisch te noemen. Er valt inderdaad te argumenteren dat de rauwe, volkse taal van Decorte goed de grimmigheid van het gebeuren weergeeft, dat kan ik niet ontkennen. Toch vind ik dat veel van de finesses van het origineel hiermee verloren zijn gegaan. 'Klassiek' tragedies opvoeren gaat heden ten dage niet meer, daar ben ik me van bewust. Toch lijkt me dat een iets verfijndere, maar brutaal sarcastische toon beter had gepast.
Om te eindigen... Bakchai van Jan Decorte is een beetje De Bacchanten voor leken. Mensen die geen notie hebben van de rijkheid van het origineel, zullen dit ongetwijfeld een leuk avondje uit vinden. Geen zwaarlijvig gezeik, maar naakte mannen, dansende vrouwen en wat sappige verwijten heen en weer. Lachen toch. En inderdaad, zo slecht is dat op zich allemaal niet. Maar niet bij De Bacchanten. Ik ga ongetwijfeld kort door de bocht, maar dan toch ook weer niet zo heel kort, als ik stel dat wat vaak genoemd wordt als de beste tragedie uit de Griekse periode hier vakkundig vermassacreerd wordt door Decorte.
zaterdag 6 februari 2010
Rant 4: Verwachtingen en zelfbeklag
Goed. Ik had gehoopt dat het niet zover had moeten komen, maar hier is 'ie dan. De eerste zaag-, klaag- en zelfbeklagblog. Het is een bewuste keuze dat ik deze niet via de gebruikelijke kanalen kenbaar maak. Dit is in se een rant om frustraties te venten. Lasciate ogne speranza, voi ch'intrate. U weze gewaarschuwd.
Vermoedelijk heeft die waarschuwing een averechts effect gehad. Immers, u hebt nu toch al de moeite genomen naar deze blog te komen, en wie weet valt er nog wat te lachen. Can't blame ya.
Gisteren, vrijdag 5 februari, werden de examenresultaten van de studenten van Letteren bekend gemaakt. Yours truly was geslaagd. 12, 13, 14, 15. Als het poker was, zou ik stilaan beginnen verhogen.
Uiteraard, zult u zeggen, Jeroen slaagt toch altijd.
Wel. Daar wil ik het even over hebben. Ja, het is waar dat ik al m'n zevende examenperiode aan de KUL overleefd heb zonder een enkel buispunt in te hoeven zetten. Ja, ik hoor vaak bij die mensen die zich ten onrechte zorgen maken.
Maar dat iedereen dat alles wat ik presteer zomaar vanzelfsprekend vindt, daar heb ik een probleem mee. Het lukt Jeroen wel, everything always does.
Ik ben verdorie ook maar een mens. Ik moet echt geen standbeelden of uitgebreide banketten hebben om een goede uitslag te vieren, ik moet echt niet verheerlijkt worden. Maar alles altijd vanzelfsprekend vinden is zo vreselijk frustrerend voor mij. Gisteren krijg ik net het spreekwoordelijke schouderklopje for a job well done, vandaag krijg ik te horen dat ik al een week precies als een terminaal zieke in de zetel zit, en dat ik meer aan m'n conditie zou mogen werken.
Dat ik al een week aan het werken ben? 7 pagina's thesis en een goede 100 recensies voor de Guidogids er heb doorgejaagd?
Boeit niet.
Terwijl ik volgend semester een thesis te schrijven heb van 80 pagina's, een 8-tal boeken te lezen heb waarover ik dan, met de gepaste secundaire literatuur, een 20 pagina's tellende portfolio moet samenstellen, een Guidogids van 330 teksten te schrijven heb voor eind april, een zelfstandige lectuuropdracht van Latijn moet verwerken, erasmusregelingen treffen en ergens tussendoor me het Italiaans nog machtig maken, wordt er geklaagd dat ik te weinig aan m'n conditie werk.
Well excuse me
Wie zelf student is, kan me er geen ongelijk in geven dat dat een shitload werk is. Wie zelf Erasmuservaringen binnen Letteren heeft, zal weten dat het geen sinecure is met de fratsen van Roger Janssens om te gaan. Hier, thuis, telt dat voor niets. Doe maar zoveel mogelijk. Ik ben Jeroen, ik kan toch alles.
Heck, in sommigen gevallen gaat het niet eens meer om mij. Gisteren werd ik 5-maal ge-sms't, 3-maal gebeld en lastig gevallen "of ik m'n punten al had". Terwijl ik uitdrukkelijk had gezegd dat ja, als ik ze weet, dan stuur ik *direct* sms'jes door.
"Maar ge weet hoe uw nonkel is, die heeft geen rust voor hij uw punten kent"
En *ik* dan?
Uiteindelijk werd de telefoon door de bomma neergesmeten omdat ik al thuis was, en er door een misverstand verstaan was dat ik naar Leuven was om mijn punten te halen. Terwijl ik gewoon wat boodschapjes moest doen. De afwas doen. Magic-kaartjes kopen. "Nu hebt ge ons goed liggen", zeiden ze. Toen ik er op wees dat het toch niet zo gek veel uitmaakte wààr ik was, als ik m'n punten maar liet weten: "Ja, ge hebt gelijk. Dat maakt eigenlijk niet uit. Maar goed, het is gedaan met bellen. Dag Jeroen." Klets
Nou ja.
Gewone gang van zaken hier in Sint-Truiden hoor. Ik krijg nog een paar dagen zure gezichten, en dan waait het weer over. In plaats van blij en opgelucht te zijn dat ik geslaagd ben, kan ik me daar zorgen over maken. In plaats van na een week thesissen en een examenperiode nog 2 dagjes vakantie te nemen, krijg ik zure gezichten omdat ik niet voldoende lichaamsbeweging heb.
Terwijl ik nog steeds 73 pagina's thesis, 230 recensies, een zelfstandige lectuuropdracht Latijn en een portfolio van 20 pagina's te schrijven heb.
En Italiaans moet leren.
Maar ach, wat zeur ik. Alles komt toch altijd in orde. Ik ben immers Jeroen.
Vermoedelijk heeft die waarschuwing een averechts effect gehad. Immers, u hebt nu toch al de moeite genomen naar deze blog te komen, en wie weet valt er nog wat te lachen. Can't blame ya.
Gisteren, vrijdag 5 februari, werden de examenresultaten van de studenten van Letteren bekend gemaakt. Yours truly was geslaagd. 12, 13, 14, 15. Als het poker was, zou ik stilaan beginnen verhogen.
Uiteraard, zult u zeggen, Jeroen slaagt toch altijd.
Wel. Daar wil ik het even over hebben. Ja, het is waar dat ik al m'n zevende examenperiode aan de KUL overleefd heb zonder een enkel buispunt in te hoeven zetten. Ja, ik hoor vaak bij die mensen die zich ten onrechte zorgen maken.
Maar dat iedereen dat alles wat ik presteer zomaar vanzelfsprekend vindt, daar heb ik een probleem mee. Het lukt Jeroen wel, everything always does.
Ik ben verdorie ook maar een mens. Ik moet echt geen standbeelden of uitgebreide banketten hebben om een goede uitslag te vieren, ik moet echt niet verheerlijkt worden. Maar alles altijd vanzelfsprekend vinden is zo vreselijk frustrerend voor mij. Gisteren krijg ik net het spreekwoordelijke schouderklopje for a job well done, vandaag krijg ik te horen dat ik al een week precies als een terminaal zieke in de zetel zit, en dat ik meer aan m'n conditie zou mogen werken.
Dat ik al een week aan het werken ben? 7 pagina's thesis en een goede 100 recensies voor de Guidogids er heb doorgejaagd?
Boeit niet.
Terwijl ik volgend semester een thesis te schrijven heb van 80 pagina's, een 8-tal boeken te lezen heb waarover ik dan, met de gepaste secundaire literatuur, een 20 pagina's tellende portfolio moet samenstellen, een Guidogids van 330 teksten te schrijven heb voor eind april, een zelfstandige lectuuropdracht van Latijn moet verwerken, erasmusregelingen treffen en ergens tussendoor me het Italiaans nog machtig maken, wordt er geklaagd dat ik te weinig aan m'n conditie werk.
Well excuse me
Wie zelf student is, kan me er geen ongelijk in geven dat dat een shitload werk is. Wie zelf Erasmuservaringen binnen Letteren heeft, zal weten dat het geen sinecure is met de fratsen van Roger Janssens om te gaan. Hier, thuis, telt dat voor niets. Doe maar zoveel mogelijk. Ik ben Jeroen, ik kan toch alles.
Heck, in sommigen gevallen gaat het niet eens meer om mij. Gisteren werd ik 5-maal ge-sms't, 3-maal gebeld en lastig gevallen "of ik m'n punten al had". Terwijl ik uitdrukkelijk had gezegd dat ja, als ik ze weet, dan stuur ik *direct* sms'jes door.
"Maar ge weet hoe uw nonkel is, die heeft geen rust voor hij uw punten kent"
En *ik* dan?
Uiteindelijk werd de telefoon door de bomma neergesmeten omdat ik al thuis was, en er door een misverstand verstaan was dat ik naar Leuven was om mijn punten te halen. Terwijl ik gewoon wat boodschapjes moest doen. De afwas doen. Magic-kaartjes kopen. "Nu hebt ge ons goed liggen", zeiden ze. Toen ik er op wees dat het toch niet zo gek veel uitmaakte wààr ik was, als ik m'n punten maar liet weten: "Ja, ge hebt gelijk. Dat maakt eigenlijk niet uit. Maar goed, het is gedaan met bellen. Dag Jeroen." Klets
Nou ja.
Gewone gang van zaken hier in Sint-Truiden hoor. Ik krijg nog een paar dagen zure gezichten, en dan waait het weer over. In plaats van blij en opgelucht te zijn dat ik geslaagd ben, kan ik me daar zorgen over maken. In plaats van na een week thesissen en een examenperiode nog 2 dagjes vakantie te nemen, krijg ik zure gezichten omdat ik niet voldoende lichaamsbeweging heb.
Terwijl ik nog steeds 73 pagina's thesis, 230 recensies, een zelfstandige lectuuropdracht Latijn en een portfolio van 20 pagina's te schrijven heb.
En Italiaans moet leren.
Maar ach, wat zeur ik. Alles komt toch altijd in orde. Ik ben immers Jeroen.
vrijdag 29 januari 2010
Rant 3: De Slimste Mens
't Is gebeurd.
Om het met de ondertussen legendarische woorden van Erik van Looy te zeggen. Gisteren, donderdag 28 januari 2010, zijn we een slimste mens ter wereld rijker. En dat is Linda De Win. Door de dressing van Paul Newman. Te verkrijgen in de betere supermarkt.
Proficiat aan Linda alleszins, het was geen gemakkelijk quizke. Wie wint, zal het in mijn ogen wel verdiend hebben. Nochtans zijn er precies veel mensen die Linda die overwinning niet gunnen. Ik voer even de zoekterm 'Linda De Win' in op Facebook. Kijkt u even met me mee?
Deze zoekterm blijkt niet minder dan 98 resultaten op te leveren. Ik selecteer voor u even de sappigste:
Nu gebiedt eerlijkheid mij ook te zeggen dat er een ook een groot aantal fanpages zijn voor Linda De Win. Maar omdat die doorgaans verstandiger hun ideeën uitdrukken, zijn die niet zo grappig als de haatgroepen. En dus evenmin vernoemenswaardig. De groep die misschien mijn mening nog het beste vat is:
Linda De Win is, voor mij, iemand die aan dat programma heeft meegedaan, misschien wel beter wèl een bril had gekocht (maar goed, dat zijn onze zaken niet)en slim en tactisch genoeg was (en laten we niet vergeten dat geluk ook altijd een factor is) om het toevallig ook te winnen. Waarom het Vlaamse intellectuele proletariaat per se iemand zoekt om te kruisigen, ontgaat me een beetje. Ik dacht dat we dat al een tijdje hadden opgegeven en waren overgeschakeld op waterboarding.
Waarom al de Linda-haat? Zijn wij nog steeds bang van sterke vrouwen? Staat succes in onze ogen nog steeds gelijk met het verlies van de vrouwelijkheid? Zijn vrouwen die succes hebben bitches? Ik herinner me geen gelijksoortige heisa toen Annelies Rutten in 2007 won.
Misschien bekijken we het beter antropologisch. Zoekt het gepeupel in deze barre tijden een zondebok? Is de crisis misschien wel de schuld van Linda?
Naast al die herrie over Linda De Win(nares)had ik soms ook m'n twijfels over de jury.
Godzijdank dat Rik Torfs weg is, maar geef mij toch maar Marc Reynebeau. Philippe Geubels, Louis Tobback en Gunter Lamoot, die ik voordien eigenlijk maar een idioot vond, hebben me aangenaam verrast. Urbanus' grollen worden soms pijnlijk zielig. Kamagurka en Eyskens herinner ik me zelfs al niet meer. Dat Guy Mortier, Sien Eggers en Frank Focketyn lachen zijn, wisten we al. Al stel ik het op prijs als laatstgenoemde niet nog eens als een attention whore musicalliedjes gaat zitten kwelen.
Maar toch.
Geef mij maar een jury die af en toe met een gevatte opmerking op de proppen komt, in plaats van deze duootjes, waarvan het soms pijnlijk duidelijk was dat ze voorbereide grapjes opvoerden. Eerlijk is echter eerlijk, soms kwamen de grappen wèl spontaan, en dat merkte je dan wel aan de goede kwaliteit.
De Slimste Mens Ter Wereld is al sinds 2003 een goudhaantje van Woestijnvis (Then again, ik daag u uit mij eens een programma van Woestijnvis te noemen dat nièt geniaal was), maar ik ben dit jaar toch een beetje blij dat al die teringherrie eindelijk gedaan is...
Om het met de ondertussen legendarische woorden van Erik van Looy te zeggen. Gisteren, donderdag 28 januari 2010, zijn we een slimste mens ter wereld rijker. En dat is Linda De Win. Door de dressing van Paul Newman. Te verkrijgen in de betere supermarkt.
Proficiat aan Linda alleszins, het was geen gemakkelijk quizke. Wie wint, zal het in mijn ogen wel verdiend hebben. Nochtans zijn er precies veel mensen die Linda die overwinning niet gunnen. Ik voer even de zoekterm 'Linda De Win' in op Facebook. Kijkt u even met me mee?
Deze zoekterm blijkt niet minder dan 98 resultaten op te leveren. Ik selecteer voor u even de sappigste:
-Linda De Win is een verrekte mongol!
-Linda De Win is een HOER
-Wij willen Linda De Win uit "De Slimste Mens Ter Wereld (met maar liefst 7272 fans)
-Linda de Win kut me zak upbloazen!!! groetjes WWP (wel zeer eloquent)
-de 38ste "haat"pagina tegen linda de win (meelopertjes)
-Linda de Win is de grootste betweter en trut ter wereld.
-Ik hoop dat Linda de Win op haar bek gaat [door een stuk ijs] (punten voor originaliteit, dàt wel)
Nu gebiedt eerlijkheid mij ook te zeggen dat er een ook een groot aantal fanpages zijn voor Linda De Win. Maar omdat die doorgaans verstandiger hun ideeën uitdrukken, zijn die niet zo grappig als de haatgroepen. En dus evenmin vernoemenswaardig. De groep die misschien mijn mening nog het beste vat is:
Stop met wenen over Linda De Win, het interesseert me niet
Linda De Win is, voor mij, iemand die aan dat programma heeft meegedaan, misschien wel beter wèl een bril had gekocht (maar goed, dat zijn onze zaken niet)en slim en tactisch genoeg was (en laten we niet vergeten dat geluk ook altijd een factor is) om het toevallig ook te winnen. Waarom het Vlaamse intellectuele proletariaat per se iemand zoekt om te kruisigen, ontgaat me een beetje. Ik dacht dat we dat al een tijdje hadden opgegeven en waren overgeschakeld op waterboarding.
Waarom al de Linda-haat? Zijn wij nog steeds bang van sterke vrouwen? Staat succes in onze ogen nog steeds gelijk met het verlies van de vrouwelijkheid? Zijn vrouwen die succes hebben bitches? Ik herinner me geen gelijksoortige heisa toen Annelies Rutten in 2007 won.
Misschien bekijken we het beter antropologisch. Zoekt het gepeupel in deze barre tijden een zondebok? Is de crisis misschien wel de schuld van Linda?
Naast al die herrie over Linda De Win(nares)had ik soms ook m'n twijfels over de jury.
Godzijdank dat Rik Torfs weg is, maar geef mij toch maar Marc Reynebeau. Philippe Geubels, Louis Tobback en Gunter Lamoot, die ik voordien eigenlijk maar een idioot vond, hebben me aangenaam verrast. Urbanus' grollen worden soms pijnlijk zielig. Kamagurka en Eyskens herinner ik me zelfs al niet meer. Dat Guy Mortier, Sien Eggers en Frank Focketyn lachen zijn, wisten we al. Al stel ik het op prijs als laatstgenoemde niet nog eens als een attention whore musicalliedjes gaat zitten kwelen.
Maar toch.
Geef mij maar een jury die af en toe met een gevatte opmerking op de proppen komt, in plaats van deze duootjes, waarvan het soms pijnlijk duidelijk was dat ze voorbereide grapjes opvoerden. Eerlijk is echter eerlijk, soms kwamen de grappen wèl spontaan, en dat merkte je dan wel aan de goede kwaliteit.
De Slimste Mens Ter Wereld is al sinds 2003 een goudhaantje van Woestijnvis (Then again, ik daag u uit mij eens een programma van Woestijnvis te noemen dat nièt geniaal was), maar ik ben dit jaar toch een beetje blij dat al die teringherrie eindelijk gedaan is...
woensdag 27 januari 2010
vrijdag 22 januari 2010
Filmreview: Avatar
Met de examens weer achter de rug(voor mij althans toch, muhaha), heeft ondergetekende woensdag besloten nog maar eens een keertje naar Avatar van James Cameron te gaan kijken, deze keer in 3D. In het bijzonder charmante gezelschap van N.B. ondervond ik dat het verstandiger is een populaire film eventjes wat tijd te geven, en dat het eigenlijk behoorlijk dwaas is er meteen op de release-date op te springen.
Getuige de lege filmzaal.
Het schijnt dat studenten Westerse Literatuur bijzonder geschikt zijn als recensenten, dus bij deze. Bovendien is dit nog steeds mijn blog en kan ik schrijven wat ik wil zonder me ene ruk van mijn teerbeminde lezers aan te trekken.
Goed. Avatar dus. Van James Cameron. De dude van Titanic en The Terminator, weetjewel.
Het jaar is 2154, en de mensheid heeft grote vooruitgang geboekt. Gigantische ruimteschepen, mechs en cryostase zijn niet langer toekomstmuziek, alleen de Amerikanen lijken nog even achterlijk als 145 jaar geleden. Op de maan Pandora wordt er ijverig gezocht naar het zeldzame en bijzonder hilarisch genaamde "Unobtainium". Wat alleen op Pandora te vinden valt. Maar dat had u misschien al door.
Helaas is dit geen onbewoonde planeet. Naast de bijzonder gevaarlijke (doch kleurrijke) plaatselijke fauna en flora, krijgt men ook nog problemen met de inboorlingen, de Na'vi.
Deze grote, blauwe wezens met een handige USB-stick in hun paardenstaart wonen jammer genoeg pàl op de grootste Unobtaniumader van de planeet. Ain't that a bitch. Geheel tegen aloude Amerikaanse traditie wordt er echter aan een diplomatische oplossing gewerkt, en wordt het Avatar-programma opgestart. Wetenschappers krijgen een Na'vi-avatar om de plaatselijke bevolking te bestuderen en op zoek te gaan naar een oplossing. Enter John Smith. Eh, Jake Sully, bedoel ik. Deze ex-marinier in een karreke krijgt de Avatar van zijn overleden broer toegewezen. Reeds op zijn eerste werkdag verneukt hij het vrij stevig, maar wordt gered door de dochter van het Na'vi-opperhoofd, Pocahontas. Eh, Neytiri, bedoel ik. Wat begint als een infiltratiemissie in de samenleving van de Na'vi verandert al snel in een boy-meets-girl-verhaal. Of misschien eerder Romeo & Julia. Als de diplomatieke middelen falen, zal Jake een hartverscheurende keuze moeten maken. Of misschien ook niet. Amerikanen zouden toch nooit een oorlog om grondstoffen durven beginnen.
"Ik, een stereotiepe schietgrage Amerikaanse militair? Ach welneen!"
Zoals u misschien al merkte, is het verhaal van Avatar een beetje cliché. De gelijkenissen met Pocahontas zijn veelvuldig. Toch is dit een van de gevallen dat cliché gewoon heel erg goed werkt.
Visueel is Avatar een meesterwerkje. Ook zonder de 3D-brilletjes is de setting adembenemend. De enorme zwevende bergen en rotsblokken, de achtergrond voor de vliegscènes, zijn adembenemend, en de nachtelijke fauna en flora van Pandora geeft een betoverend sprookjesachtig licht. De muziek van James Horner laat weinig te wensen over.
Avatar is, alles in beschouwing genomen,een toppertje. Of u nu gaat voor de prachtige animaties, het rijke *kuch* verhaal, de obligate epische last stand, of de scènes waar u het gevoel krijgt naar alienporno te kijken, Avatar is een film die je eigenlijk gewoon gezien moet hebben.
En wanneer de strijd gestreden, de wereld gered en het meisje veroverd is en de credits over het scherm rollen, zal iedere bioscoopbezoeker de zaal verlaten met een goed gevoel en een interessante levensles:
Tiens, de Amerikanen zijn precies toch nog niet hélemaal over Vietnam heen...
Denk daar maar eens over na.
woensdag 20 januari 2010
Wedstrijd 1
Ok beste mensen! Bij deze de eerste wedstrijd op deze blog (zoals aangekondigd in de eerste entry)! Wie me de context van deze contextloze kolder kan vertellen, wint een pintje in de fak. Uiteraard in mijn uiterst charmante gezelschap. Maar laat dat u niet afschrikken om mee te doen. Gratis bier blijft gratis bier (of frisdrank voor mensen die geen alcohol drinken)
maandag 11 januari 2010
Winters sonnet: De sneeuwman
Vanuit de tuin staat me aan te staren
Een sneeuwman, ijskoud winterkind
Door kind'ren groot en klein bemind
Met dode ogen, klosjes garen
Een rode wortel dient als neus
Met scheve glimlach, twijgjeskruin
Fier in mijn witbesneeuwde tuin
Bijna idyllisch, maar niet heus
IJzig, eng, kwaadaardig doch fragiel
Dreigend in de laatste zonneschijn
Voor hij in de duist're ijshel viel
Hij of ik, zo zal het zijn
Met takjesarmen grijpt hij naar mijn ziel
Een sneeuwschop in zijn sneeuwmanbrein
Een sneeuwman, ijskoud winterkind
Door kind'ren groot en klein bemind
Met dode ogen, klosjes garen
Een rode wortel dient als neus
Met scheve glimlach, twijgjeskruin
Fier in mijn witbesneeuwde tuin
Bijna idyllisch, maar niet heus
IJzig, eng, kwaadaardig doch fragiel
Dreigend in de laatste zonneschijn
Voor hij in de duist're ijshel viel
Hij of ik, zo zal het zijn
Met takjesarmen grijpt hij naar mijn ziel
Een sneeuwschop in zijn sneeuwmanbrein
zondag 10 januari 2010
Beatboxen.
http://www.facebook.com/home.php#/video/video.php?v=1275367878848&ref=nf
Vette shizzle van nizzle MC Kefkes. Wow. Eigenlijk gewoon enorm indrukwekkend.
P.S.: een uitgebreide dankjewel voor diegene die mij kan vertellen hoe ik weblinks in deze rotblog weergegeven krijg.
Vette shizzle van nizzle MC Kefkes. Wow. Eigenlijk gewoon enorm indrukwekkend.
P.S.: een uitgebreide dankjewel voor diegene die mij kan vertellen hoe ik weblinks in deze rotblog weergegeven krijg.
vrijdag 8 januari 2010
Rant 2: 't Is de schuld van den televies m'neer
Dat het blok is, is geen excuus om niet op de hoogte te blijven van het laatste nieuws. Bovendien moet je al in een grot op een andere planeet hebben gezeten om niet gehoord te hebben van de dubbele moord in Loksbergen. De hele zaak boeide me wat meer dan de haat voor Linda De Win of vreemde facebookspelletjes met kleuren (Ja, ik weet waar het over gaat). Dus dan leest een mens al eens vaker de kranten en de internetartikels.
En de lezersbrieven.
Vanop de website van Het Belang van Limburg schenk ik u deze parel:
Nou nou. Leestekens zijn blijkbaar een gepasseerd modeverschijnsel. Sexuele (Tiens, ik dacht dat het *seksuele* was?)voorlichting evenzo. Noem het arrogant, noem het elitair, maar als ik zulke berichten lees, denk ik dat de bedenker van het recht op vrije meningsuiting voor iedereen een beetje teveel vertrouwen had in de mensheid.
En dan àltijd dat gezanik over hoe het de schuld is van de televisie. Een paar comments na deze kwam dan ook onvermijdelijk:
Van zulke idiote opmerkingen word ik bijzonder lastig. Serieus, denkt er nu iemand dat die moordenaar Grand Theft Auto heeft gespeeld? Manhunt? Waarom niet Pokémon? Da's immers ook geweld.
Dat hij wel eens een actiefilm heeft gezien, is aannemelijker. Wie immers niet. Maar niet iedereen die Scarface heeft gezien gaat Tony Montana achterna. Genoeg mensen hebben Kill Bill gezien. Wie Hostel heeft gezien, gaat toch nog niet... Nuja, die film mogen jullie zelf zien.
Hell, mochten alle kijkers van Thuis verkrachters, moordenaars, oplichters, overspeligen, drugsverslaafde callgirls en psychopathische fotografen zijn...
Goed, het is waar dat televisie SOMS wel eens mensen tot onverstandige dingen kan aanzetten. Zoals dat kind dat uit een appartement sprong omdat hij dacht dat hij een pidgeotto (een vliegende pokémon, n.v.d.r.) was.
Mijn punt is dat het niet louter de schuld van televisie/ games is. Dat het makkelijker is om de schuld op de media te steken dan toe te geven dat sommige ouders hun kinderen gewoon slecht opvoeden.
Jup, slechte opvoeding.
Als je een beetje iets voorstelt als ouder, zullen je kinderen al die games en films in de juiste context kunnen plaatsen. Dan ga je niet denken: "Hey, ik schiet mensen overhoop in een game, laat ik dat ook maar eens in het echt proberen?" Ik durf zelfs zeggen dat gewelddadige games en films een ideale uitlaatklep kunnen zijn om bepaalde taboe-verlangens of -ideeën wat in kwijt te kunnen. Verdorie, misschien dat je juist minder geneigd gaat zijn op straat wat mensen neer te kogelen als je af en toe wat virtuele hersenen tegen een virtuele muur kan laten uiteenspatten? Ik ben geen psycholoog/antropoloog, maar volgens mij zit er wat in.
Een normale mens kan de dingen in zijn context plaatsen. Een mens die iets minder normaal is? Misschien kan dat feit zelf de oorzaak zijn van vreemde dingen die hij doet, niet de media. Ockham's razor, baby.
Ik betwijfel trouwens of Ronny een Nintendo of een Playstation heeft. Misschien is het meer een XBox-mens?
En de lezersbrieven.
Vanop de website van Het Belang van Limburg schenk ik u deze parel:
Ik zelf heb 2 dochters en indien zo iets zou gebeuren????????? Er is iets helemaal fout met onze samenleving DE OORZAAK ik leg die bij de tv alle oplossingen worden er gegeven in terreur-films en hoe te ontkomen ,HEREN leerkrachten leer onze kinderen aub samenleven en geen sex.voorlichting Mijn innige deelneming aan alle3 families ,ge moet het maar kunnen verwerken
Nou nou. Leestekens zijn blijkbaar een gepasseerd modeverschijnsel. Sexuele (Tiens, ik dacht dat het *seksuele* was?)voorlichting evenzo. Noem het arrogant, noem het elitair, maar als ik zulke berichten lees, denk ik dat de bedenker van het recht op vrije meningsuiting voor iedereen een beetje teveel vertrouwen had in de mensheid.
En dan àltijd dat gezanik over hoe het de schuld is van de televisie. Een paar comments na deze kwam dan ook onvermijdelijk:
vergeet vooral niet gewelddadige games hé...
Van zulke idiote opmerkingen word ik bijzonder lastig. Serieus, denkt er nu iemand dat die moordenaar Grand Theft Auto heeft gespeeld? Manhunt? Waarom niet Pokémon? Da's immers ook geweld.
Dat hij wel eens een actiefilm heeft gezien, is aannemelijker. Wie immers niet. Maar niet iedereen die Scarface heeft gezien gaat Tony Montana achterna. Genoeg mensen hebben Kill Bill gezien. Wie Hostel heeft gezien, gaat toch nog niet... Nuja, die film mogen jullie zelf zien.
Hell, mochten alle kijkers van Thuis verkrachters, moordenaars, oplichters, overspeligen, drugsverslaafde callgirls en psychopathische fotografen zijn...
Goed, het is waar dat televisie SOMS wel eens mensen tot onverstandige dingen kan aanzetten. Zoals dat kind dat uit een appartement sprong omdat hij dacht dat hij een pidgeotto (een vliegende pokémon, n.v.d.r.) was.
Mijn punt is dat het niet louter de schuld van televisie/ games is. Dat het makkelijker is om de schuld op de media te steken dan toe te geven dat sommige ouders hun kinderen gewoon slecht opvoeden.
Jup, slechte opvoeding.
Als je een beetje iets voorstelt als ouder, zullen je kinderen al die games en films in de juiste context kunnen plaatsen. Dan ga je niet denken: "Hey, ik schiet mensen overhoop in een game, laat ik dat ook maar eens in het echt proberen?" Ik durf zelfs zeggen dat gewelddadige games en films een ideale uitlaatklep kunnen zijn om bepaalde taboe-verlangens of -ideeën wat in kwijt te kunnen. Verdorie, misschien dat je juist minder geneigd gaat zijn op straat wat mensen neer te kogelen als je af en toe wat virtuele hersenen tegen een virtuele muur kan laten uiteenspatten? Ik ben geen psycholoog/antropoloog, maar volgens mij zit er wat in.
Een normale mens kan de dingen in zijn context plaatsen. Een mens die iets minder normaal is? Misschien kan dat feit zelf de oorzaak zijn van vreemde dingen die hij doet, niet de media. Ockham's razor, baby.
Ik betwijfel trouwens of Ronny een Nintendo of een Playstation heeft. Misschien is het meer een XBox-mens?
maandag 4 januari 2010
Rant 1: Imitatio en aemulatio
Of voor de niet-latinisten onder ons: een voorbeeld imiteren en het ook proberen te overtreffen. Maar deze mooie kans om een betoog te beginnen voor een verplichte opleiding Latijn in het leerpakket, laat ik links liggen.
Er is mij namelijk ter ore gekomen dat mijn sympathieke blog al navolging geniet. De niet nader genoemde juffrouw A.D. heeft blijkbaar ook recentelijk het gore lef gehad zich aan de pen te wagen. Haar eerste post, een lijstje met goede voornemens voor het nieuwe jaar, getuigt, zeker in het licht van mijn recente post, al van bijzonder weinig inspiratie.
Maar goed, ik beweer niet het literaire genre van de nieuwjaarsvoornemens in pacht te hebben. De Wijsheid trouwens ook niet. Maar deze aanfluiting voor de goede smaak is het zoveelste geval van een verbitterde, rancuneuze madwoman in the attic die het mannelijke dominaat in de schone letteren aanvalt.
Zoals mijn medeliteratuurwetenschappers u allicht ook wel kunnen vertellen is de westerse canon reeds vanaf zijn genese een mannenzaak, waarin slechts zelden, en vaak nog uit een misplaatst gevoel van politieke correctheid, een vrouw wordt toegelaten. Laten we wel wezen, ZO goed was Sappho ook niet, en da's dan nog de beste schrijfster die we gezien hebben in zo'n goede 2800 jaar literatuur. De grote Harold Bloom drukt het in "The Western Canon" erg mooi uit: "Whatever the Western Canon is, it is not a program for social salvation."
Op aanvraag van liefhebbers wil ik gerust wel eens een uitgebreide uiteenzetting geven waarom vrouwen zich beter culinair dan literair uitdrukken.
Graag zou ik afsluiten met een leuke anekdote uit "The Writer on her Work" van Mary Gordon:
"Once I was told a story by a famous writer. 'I will tell you what women writers are like,' he said. The year was 1971. The women's movement had made a lot of women write. 'Women writers are like a female bear who goes into a cave to hibernate. The male bear shoves a pine cone up her ass, because he knows if she shits all winter, she'll stink up the cave. In the spring, the pressure of all that built up shit makes her expel the pine cone, and she shits a winter's worth all over the cave.' That's what women writers are like said the famous writer."
(Mary Gordon, 1980: pp. 27-28)
(Ja, ik heb over Feminist Critique zitten leren. Valt het op?)
Er is mij namelijk ter ore gekomen dat mijn sympathieke blog al navolging geniet. De niet nader genoemde juffrouw A.D. heeft blijkbaar ook recentelijk het gore lef gehad zich aan de pen te wagen. Haar eerste post, een lijstje met goede voornemens voor het nieuwe jaar, getuigt, zeker in het licht van mijn recente post, al van bijzonder weinig inspiratie.
Maar goed, ik beweer niet het literaire genre van de nieuwjaarsvoornemens in pacht te hebben. De Wijsheid trouwens ook niet. Maar deze aanfluiting voor de goede smaak is het zoveelste geval van een verbitterde, rancuneuze madwoman in the attic die het mannelijke dominaat in de schone letteren aanvalt.
Zoals mijn medeliteratuurwetenschappers u allicht ook wel kunnen vertellen is de westerse canon reeds vanaf zijn genese een mannenzaak, waarin slechts zelden, en vaak nog uit een misplaatst gevoel van politieke correctheid, een vrouw wordt toegelaten. Laten we wel wezen, ZO goed was Sappho ook niet, en da's dan nog de beste schrijfster die we gezien hebben in zo'n goede 2800 jaar literatuur. De grote Harold Bloom drukt het in "The Western Canon" erg mooi uit: "Whatever the Western Canon is, it is not a program for social salvation."
Op aanvraag van liefhebbers wil ik gerust wel eens een uitgebreide uiteenzetting geven waarom vrouwen zich beter culinair dan literair uitdrukken.
Graag zou ik afsluiten met een leuke anekdote uit "The Writer on her Work" van Mary Gordon:
"Once I was told a story by a famous writer. 'I will tell you what women writers are like,' he said. The year was 1971. The women's movement had made a lot of women write. 'Women writers are like a female bear who goes into a cave to hibernate. The male bear shoves a pine cone up her ass, because he knows if she shits all winter, she'll stink up the cave. In the spring, the pressure of all that built up shit makes her expel the pine cone, and she shits a winter's worth all over the cave.' That's what women writers are like said the famous writer."
(Mary Gordon, 1980: pp. 27-28)
(Ja, ik heb over Feminist Critique zitten leren. Valt het op?)
zaterdag 2 januari 2010
State of the Union
Oftewel: goede voornemens.
Nu ik al de nieuwjaarsdiners, kaviaar en de bakken porto, schuimwijn en champagne wat verteerd heb, is het weer tijd om eens na te denken over wat ik dit jaar wil verwezenlijken.
Dit jaar schrijf ik de voornemens dus ook op. Ideaal gezien zal een geschreven herinnering mij verplichten ze na te komen, of toch op z'n minst als een zware schaamte op m'n schouders liggen als ik er m'n voeten aan veeg. Dus bij deze:
1) Een geniale thesis schrijven en dus mijn masterdiploma halen
2) Het motto 'mens sana in corpore sano' indachtig, minder frieten eten in de alma en meer gaan fitnessen.
3) Niet meer zo'n bleitsmoel zijn om plots tot de conclusie te moeten komen dat ik een halfjaar van m'n leven heb verspild aan spijt en treurnis.
4) Take what I can, give nothing back.
5) Een nieuwe taal leren.
6) Ophouden met het maken van loze dreigementen aan het adres van de heer Gert Jansen. Ofwel m'n bek houden dus, of het waar maken ^^
7) De bouwvallige ruines die mijn sociaal leven zijn wat renoveren.
8) Onbekenden leren kennen, bekenden beter leren kennen.
9) Leren leven met leegte. Of de leegte opvullen. Preferably the second.
10) meer dan 2 berichten in deze blog posten. So far, so good.
En nu maar hopen dat ik binnen een jaar niet moet lachen om de nonsens die ik nu geschreven heb.
En U, beste lezer? Wat zijn uw goede voornemens?
Nu ik al de nieuwjaarsdiners, kaviaar en de bakken porto, schuimwijn en champagne wat verteerd heb, is het weer tijd om eens na te denken over wat ik dit jaar wil verwezenlijken.
Dit jaar schrijf ik de voornemens dus ook op. Ideaal gezien zal een geschreven herinnering mij verplichten ze na te komen, of toch op z'n minst als een zware schaamte op m'n schouders liggen als ik er m'n voeten aan veeg. Dus bij deze:
1) Een geniale thesis schrijven en dus mijn masterdiploma halen
2) Het motto 'mens sana in corpore sano' indachtig, minder frieten eten in de alma en meer gaan fitnessen.
3) Niet meer zo'n bleitsmoel zijn om plots tot de conclusie te moeten komen dat ik een halfjaar van m'n leven heb verspild aan spijt en treurnis.
4) Take what I can, give nothing back.
5) Een nieuwe taal leren.
6) Ophouden met het maken van loze dreigementen aan het adres van de heer Gert Jansen. Ofwel m'n bek houden dus, of het waar maken ^^
7) De bouwvallige ruines die mijn sociaal leven zijn wat renoveren.
8) Onbekenden leren kennen, bekenden beter leren kennen.
9) Leren leven met leegte. Of de leegte opvullen. Preferably the second.
10) meer dan 2 berichten in deze blog posten. So far, so good.
En nu maar hopen dat ik binnen een jaar niet moet lachen om de nonsens die ik nu geschreven heb.
En U, beste lezer? Wat zijn uw goede voornemens?
vrijdag 1 januari 2010
Een nieuw jaar, een nieuwe blog
Bon, hier zijn we weer, I guess. Op algemene aanvraag van de gillende fangirls en uit pure kwaadaardigheid en misantropie doe ik de wereld mijn nieuwe blog kado. Om het gemis van mijn vorige, ter ziele gegane blog op te vullen.
De komende zolang-het-mij-kan-boeien-en-ik-niets-beters-te-doen-heb kan iedereen dus hier weer terecht om te lezen over:
- samenzweringen aangaande lemmings
- rare dingen in het nieuws
- literatuur
- contextloze kolder
- ongegronde minachting voor wetenschappers
- citaten
- zinloze weetjes
en de avonturen die ik beleef op weg van mijn bed naar mijn zetel.
Verder zal ik geregeld op schaamteloze manier mijn 'kijkcijfers' proberen op te krikken door prijsvragen te stellen. Waarvan de prijs dan meestal een pint in de fak met mijn gezelschap zal zijn. BuitenLeuvenaren hebben dus een beetje pech. Maar niet getreurd, een gehandtekende foto van Yours truly zal het gemis ruimschoots goedmaken. Desgewenst.
Ik ben een vreselijke attention-whore, dus comments en lofprijzingen zijn altijd welkom.
Rest er mij niets anders meer dan iedereen een gelukkig 2010 te wensen. Dat het een beter jaar mag worden dan 2009, maar minder dan 2011. Over 2012 spreek ik niet, dan zijn we toch allemaal dood. Alle beste wensen voor de toekomstige lezers van deze blog. Voor de rest ook, maar natuurlijk in mindere mate. Maar als ze hier toch niet komen lezen, weten ze ook niet dat ik dit gezegd heb. Sssjt.
De komende zolang-het-mij-kan-boeien-en-ik-niets-beters-te-doen-heb kan iedereen dus hier weer terecht om te lezen over:
- samenzweringen aangaande lemmings
- rare dingen in het nieuws
- literatuur
- contextloze kolder
- ongegronde minachting voor wetenschappers
- citaten
- zinloze weetjes
en de avonturen die ik beleef op weg van mijn bed naar mijn zetel.
Verder zal ik geregeld op schaamteloze manier mijn 'kijkcijfers' proberen op te krikken door prijsvragen te stellen. Waarvan de prijs dan meestal een pint in de fak met mijn gezelschap zal zijn. BuitenLeuvenaren hebben dus een beetje pech. Maar niet getreurd, een gehandtekende foto van Yours truly zal het gemis ruimschoots goedmaken. Desgewenst.
Ik ben een vreselijke attention-whore, dus comments en lofprijzingen zijn altijd welkom.
Rest er mij niets anders meer dan iedereen een gelukkig 2010 te wensen. Dat het een beter jaar mag worden dan 2009, maar minder dan 2011. Over 2012 spreek ik niet, dan zijn we toch allemaal dood. Alle beste wensen voor de toekomstige lezers van deze blog. Voor de rest ook, maar natuurlijk in mindere mate. Maar als ze hier toch niet komen lezen, weten ze ook niet dat ik dit gezegd heb. Sssjt.
Abonneren op:
Reacties (Atom)
