Winters sonnet: De sneeuwman

Vanuit de tuin staat me aan te staren
Een sneeuwman, ijskoud winterkind
Door kind'ren groot en klein bemind
Met dode ogen, klosjes garen

Een rode wortel dient als neus
Met scheve glimlach, twijgjeskruin
Fier in mijn witbesneeuwde tuin
Bijna idyllisch, maar niet heus

IJzig, eng, kwaadaardig doch fragiel
Dreigend in de laatste zonneschijn
Voor hij in de duist're ijshel viel

Hij of ik, zo zal het zijn
Met takjesarmen grijpt hij naar mijn ziel
Een sneeuwschop in zijn sneeuwmanbrein