Ondertussen alweer eergisteren was het de verwelkomingsdag voor de studenten van UCSC.
Dat ging uiteraard gepaard met de nodige uitleg over allerhande paperassen, zoals metroabonnementen en studentenkaarten, maar ook met een voorstelling van de twee plaatselijke verenigingen voor erasmussers: ESEG en ESN. Het moet toegegeven; met goedkope snoepreisjes naar Bologna, Rome, Firenze, Venetië en veel (gratis) feestjes win je al snel zieltjes. Allicht ga ik wel mee naar Firenze en Venetië, denk ik.
Vervolgens een rondleiding op de campus, met een middagpauze in de plaatselijke mensa, die de wangen der Leuvense Alma's schaamrood kleurt. Voor een luttele €3,50 krijgen (internationale) studenten hier een bord pasta als voorgerecht, een hoofdgerecht (vandaag? Gehakt met paprika), een bordje groentjes, een drankje en een dessertje. En het smaakt zelfs goed! Suck on that, Alma.
De rest van de dag heb ik dan maar doorgebracht met vriendjes maken onder de andere erasmussertjes en, dankzij ESEG, gratis koffie en dito aperitivo 's avonds. Voor wie het concept van de aperitivo niet bekend is leg ik dat later wel eens uit. Ik zit nog maar aan een derde waarover ik het vandaag wil hebben...
dus, moving on...
De dag na zo'n feestje is natuurlijk altijd iets minder. Zeker als je gestoorde kotbazin, die al na dag 1 komt klagen dat je je bed moet opmaken, je 's morgens komt uithalen om een codice fiscale te gaan halen, een formaliteit waarvan bijna iedereen zegt dat ze onnodig is, maar mijn kotbazin blijft volhouden dat ze die nodig heeft om het huurcontract te registreren.
En dat gold dan meteen als een kennismaking met zowel het Italiaanse verkeer (ik rij NOOIT met een auto in Italië, maar het constante getoeter van gestresseerde chauffeurs ben ik ondertussen als wekker al gewoon) en de Italiaanse bureaucratie, die blijk geeft van een sterk staaltje lamzakkerij dat de Belgische ambtenaren als ijverige strevertjes uit de verf doet komen. Na 2.5 uur aan de balie staan vielen mij enkele dingen op. Men hanteert hier een heerlijk pervers systeem waarbij men al een hele administratieve rompslomp moet doorwerken eer men nog maar een volgnummertje kan trekken. Als men dan na tig minuten toch geholpen wordt, vinden de beamten het blijkbaar een goed idee om, in plaats van aan een zaak door te werken, de andere mensen te helpen die ook te pas en te onpas zonder volgnummer aan de balie komen staan. Vermoeide zuchten, verveelde blikken en neergeworpen telefoons getuigen van weinig liefde voor de stiel, en als men voor een hele balie van 3 beambten het moet stellen met 1 computer en 2 pennen, kan ik ze ergens wel begrijpen. Toch zouden ze dubbel zoveel werk verrichten als ze niet om de haverklap hun gebrek aan vordering moeten verdedigen tegenover geagiteerde klanten. Ben ik blij dat ik voor 13u al geholpen was, en niet behoorde tot de schare mensen aan wie verteld werd dat ze konden oprotten: vandaag werd er niet meer gewerkt.
Na doodsangsten in het verkeer, Italiaanse ambtenarij en warmte doorstaan te hebben, is Jeroen een beetje lui geweest en heeft hij de rest van de dag vrijaf genomen. Om 's avonds uitgerust te zijn. Voor alweer een gratis aperitivofeestje in Old Fashion (foto's volgen nog). Aanzienlijk wat lekker spul toen. Na een capoeira-demonstratie (het was Braziliaanse avond) ging dan de dansvloer open, en Jeroen naar huis. serieus, mijn kot ligt redelijk uit het centrum, en no way dat ik de laatste metro mis en naar huis wandel.
Twee drukke dagen dus. Wat nu? Ik denk zometeen eens om een metroabonnement gaan. En de stad verkennen.
Ciao, e alla prossima!
Het in de rij staan,en om 13u naar huis gestuurd worden, is zo herkenbaar. De Grieken hebben daar ook een handje van weg.
BeantwoordenVerwijderen