Posts tonen met het label rant. Alle posts tonen
Posts tonen met het label rant. Alle posts tonen

zaterdag 6 februari 2010

Rant 4: Verwachtingen en zelfbeklag

Goed. Ik had gehoopt dat het niet zover had moeten komen, maar hier is 'ie dan. De eerste zaag-, klaag- en zelfbeklagblog. Het is een bewuste keuze dat ik deze niet via de gebruikelijke kanalen kenbaar maak. Dit is in se een rant om frustraties te venten. Lasciate ogne speranza, voi ch'intrate. U weze gewaarschuwd.

Vermoedelijk heeft die waarschuwing een averechts effect gehad. Immers, u hebt nu toch al de moeite genomen naar deze blog te komen, en wie weet valt er nog wat te lachen. Can't blame ya.

Gisteren, vrijdag 5 februari, werden de examenresultaten van de studenten van Letteren bekend gemaakt. Yours truly was geslaagd. 12, 13, 14, 15. Als het poker was, zou ik stilaan beginnen verhogen.

Uiteraard, zult u zeggen, Jeroen slaagt toch altijd.

Wel. Daar wil ik het even over hebben. Ja, het is waar dat ik al m'n zevende examenperiode aan de KUL overleefd heb zonder een enkel buispunt in te hoeven zetten. Ja, ik hoor vaak bij die mensen die zich ten onrechte zorgen maken.
Maar dat iedereen dat alles wat ik presteer zomaar vanzelfsprekend vindt, daar heb ik een probleem mee. Het lukt Jeroen wel, everything always does.

Ik ben verdorie ook maar een mens. Ik moet echt geen standbeelden of uitgebreide banketten hebben om een goede uitslag te vieren, ik moet echt niet verheerlijkt worden. Maar alles altijd vanzelfsprekend vinden is zo vreselijk frustrerend voor mij. Gisteren krijg ik net het spreekwoordelijke schouderklopje for a job well done, vandaag krijg ik te horen dat ik al een week precies als een terminaal zieke in de zetel zit, en dat ik meer aan m'n conditie zou mogen werken.

Dat ik al een week aan het werken ben? 7 pagina's thesis en een goede 100 recensies voor de Guidogids er heb doorgejaagd?

Boeit niet.

Terwijl ik volgend semester een thesis te schrijven heb van 80 pagina's, een 8-tal boeken te lezen heb waarover ik dan, met de gepaste secundaire literatuur, een 20 pagina's tellende portfolio moet samenstellen, een Guidogids van 330 teksten te schrijven heb voor eind april, een zelfstandige lectuuropdracht van Latijn moet verwerken, erasmusregelingen treffen en ergens tussendoor me het Italiaans nog machtig maken, wordt er geklaagd dat ik te weinig aan m'n conditie werk.

Well excuse me

Wie zelf student is, kan me er geen ongelijk in geven dat dat een shitload werk is. Wie zelf Erasmuservaringen binnen Letteren heeft, zal weten dat het geen sinecure is met de fratsen van Roger Janssens om te gaan. Hier, thuis, telt dat voor niets. Doe maar zoveel mogelijk. Ik ben Jeroen, ik kan toch alles.

Heck, in sommigen gevallen gaat het niet eens meer om mij. Gisteren werd ik 5-maal ge-sms't, 3-maal gebeld en lastig gevallen "of ik m'n punten al had". Terwijl ik uitdrukkelijk had gezegd dat ja, als ik ze weet, dan stuur ik *direct* sms'jes door.
"Maar ge weet hoe uw nonkel is, die heeft geen rust voor hij uw punten kent"

En *ik* dan?

Uiteindelijk werd de telefoon door de bomma neergesmeten omdat ik al thuis was, en er door een misverstand verstaan was dat ik naar Leuven was om mijn punten te halen. Terwijl ik gewoon wat boodschapjes moest doen. De afwas doen. Magic-kaartjes kopen. "Nu hebt ge ons goed liggen", zeiden ze. Toen ik er op wees dat het toch niet zo gek veel uitmaakte wààr ik was, als ik m'n punten maar liet weten: "Ja, ge hebt gelijk. Dat maakt eigenlijk niet uit. Maar goed, het is gedaan met bellen. Dag Jeroen." Klets

Nou ja.

Gewone gang van zaken hier in Sint-Truiden hoor. Ik krijg nog een paar dagen zure gezichten, en dan waait het weer over. In plaats van blij en opgelucht te zijn dat ik geslaagd ben, kan ik me daar zorgen over maken. In plaats van na een week thesissen en een examenperiode nog 2 dagjes vakantie te nemen, krijg ik zure gezichten omdat ik niet voldoende lichaamsbeweging heb.
Terwijl ik nog steeds 73 pagina's thesis, 230 recensies, een zelfstandige lectuuropdracht Latijn en een portfolio van 20 pagina's te schrijven heb.

En Italiaans moet leren.

Maar ach, wat zeur ik. Alles komt toch altijd in orde. Ik ben immers Jeroen.

vrijdag 29 januari 2010

Rant 3: De Slimste Mens

't Is gebeurd.

Om het met de ondertussen legendarische woorden van Erik van Looy te zeggen. Gisteren, donderdag 28 januari 2010, zijn we een slimste mens ter wereld rijker. En dat is Linda De Win. Door de dressing van Paul Newman. Te verkrijgen in de betere supermarkt.


Proficiat aan Linda alleszins, het was geen gemakkelijk quizke. Wie wint, zal het in mijn ogen wel verdiend hebben. Nochtans zijn er precies veel mensen die Linda die overwinning niet gunnen. Ik voer even de zoekterm 'Linda De Win' in op Facebook. Kijkt u even met me mee?

Deze zoekterm blijkt niet minder dan 98 resultaten op te leveren. Ik selecteer voor u even de sappigste:
-Linda De Win is een verrekte mongol!
-Linda De Win is een HOER
-Wij willen Linda De Win uit "De Slimste Mens Ter Wereld (met maar liefst 7272 fans)
-Linda de Win kut me zak upbloazen!!! groetjes WWP (wel zeer eloquent)
-de 38ste "haat"pagina tegen linda de win (meelopertjes)
-Linda de Win is de grootste betweter en trut ter wereld.
-Ik hoop dat Linda de Win op haar bek gaat [door een stuk ijs] (punten voor originaliteit, dàt wel)

Nu gebiedt eerlijkheid mij ook te zeggen dat er een ook een groot aantal fanpages zijn voor Linda De Win. Maar omdat die doorgaans verstandiger hun ideeën uitdrukken, zijn die niet zo grappig als de haatgroepen. En dus evenmin vernoemenswaardig. De groep die misschien mijn mening nog het beste vat is:

Stop met wenen over Linda De Win, het interesseert me niet

Linda De Win is, voor mij, iemand die aan dat programma heeft meegedaan, misschien wel beter wèl een bril had gekocht (maar goed, dat zijn onze zaken niet)en slim en tactisch genoeg was (en laten we niet vergeten dat geluk ook altijd een factor is) om het toevallig ook te winnen. Waarom het Vlaamse intellectuele proletariaat per se iemand zoekt om te kruisigen, ontgaat me een beetje. Ik dacht dat we dat al een tijdje hadden opgegeven en waren overgeschakeld op waterboarding.

Waarom al de Linda-haat? Zijn wij nog steeds bang van sterke vrouwen? Staat succes in onze ogen nog steeds gelijk met het verlies van de vrouwelijkheid? Zijn vrouwen die succes hebben bitches? Ik herinner me geen gelijksoortige heisa toen Annelies Rutten in 2007 won.
Misschien bekijken we het beter antropologisch. Zoekt het gepeupel in deze barre tijden een zondebok? Is de crisis misschien wel de schuld van Linda?

Naast al die herrie over Linda De Win(nares)had ik soms ook m'n twijfels over de jury.


Godzijdank dat Rik Torfs weg is, maar geef mij toch maar Marc Reynebeau. Philippe Geubels, Louis Tobback en Gunter Lamoot, die ik voordien eigenlijk maar een idioot vond, hebben me aangenaam verrast. Urbanus' grollen worden soms pijnlijk zielig. Kamagurka en Eyskens herinner ik me zelfs al niet meer. Dat Guy Mortier, Sien Eggers en Frank Focketyn lachen zijn, wisten we al. Al stel ik het op prijs als laatstgenoemde niet nog eens als een attention whore musicalliedjes gaat zitten kwelen.
Maar toch.
Geef mij maar een jury die af en toe met een gevatte opmerking op de proppen komt, in plaats van deze duootjes, waarvan het soms pijnlijk duidelijk was dat ze voorbereide grapjes opvoerden. Eerlijk is echter eerlijk, soms kwamen de grappen wèl spontaan, en dat merkte je dan wel aan de goede kwaliteit.

De Slimste Mens Ter Wereld is al sinds 2003 een goudhaantje van Woestijnvis (Then again, ik daag u uit mij eens een programma van Woestijnvis te noemen dat nièt geniaal was), maar ik ben dit jaar toch een beetje blij dat al die teringherrie eindelijk gedaan is...

vrijdag 8 januari 2010

Rant 2: 't Is de schuld van den televies m'neer

Dat het blok is, is geen excuus om niet op de hoogte te blijven van het laatste nieuws. Bovendien moet je al in een grot op een andere planeet hebben gezeten om niet gehoord te hebben van de dubbele moord in Loksbergen. De hele zaak boeide me wat meer dan de haat voor Linda De Win of vreemde facebookspelletjes met kleuren (Ja, ik weet waar het over gaat). Dus dan leest een mens al eens vaker de kranten en de internetartikels.

En de lezersbrieven.

Vanop de website van Het Belang van Limburg schenk ik u deze parel:

Ik zelf heb 2 dochters en indien zo iets zou gebeuren????????? Er is iets helemaal fout met onze samenleving DE OORZAAK ik leg die bij de tv alle oplossingen worden er gegeven in terreur-films en hoe te ontkomen ,HEREN leerkrachten leer onze kinderen aub samenleven en geen sex.voorlichting Mijn innige deelneming aan alle3 families ,ge moet het maar kunnen verwerken

Nou nou. Leestekens zijn blijkbaar een gepasseerd modeverschijnsel. Sexuele (Tiens, ik dacht dat het *seksuele* was?)voorlichting evenzo. Noem het arrogant, noem het elitair, maar als ik zulke berichten lees, denk ik dat de bedenker van het recht op vrije meningsuiting voor iedereen een beetje teveel vertrouwen had in de mensheid.

En dan àltijd dat gezanik over hoe het de schuld is van de televisie. Een paar comments na deze kwam dan ook onvermijdelijk:

vergeet vooral niet gewelddadige games hé...

Van zulke idiote opmerkingen word ik bijzonder lastig. Serieus, denkt er nu iemand dat die moordenaar Grand Theft Auto heeft gespeeld? Manhunt? Waarom niet Pokémon? Da's immers ook geweld.
Dat hij wel eens een actiefilm heeft gezien, is aannemelijker. Wie immers niet. Maar niet iedereen die Scarface heeft gezien gaat Tony Montana achterna. Genoeg mensen hebben Kill Bill gezien. Wie Hostel heeft gezien, gaat toch nog niet... Nuja, die film mogen jullie zelf zien.
Hell, mochten alle kijkers van Thuis verkrachters, moordenaars, oplichters, overspeligen, drugsverslaafde callgirls en psychopathische fotografen zijn...

Goed, het is waar dat televisie SOMS wel eens mensen tot onverstandige dingen kan aanzetten. Zoals dat kind dat uit een appartement sprong omdat hij dacht dat hij een pidgeotto (een vliegende pokémon, n.v.d.r.) was.
Mijn punt is dat het niet louter de schuld van televisie/ games is. Dat het makkelijker is om de schuld op de media te steken dan toe te geven dat sommige ouders hun kinderen gewoon slecht opvoeden.

Jup, slechte opvoeding.

Als je een beetje iets voorstelt als ouder, zullen je kinderen al die games en films in de juiste context kunnen plaatsen. Dan ga je niet denken: "Hey, ik schiet mensen overhoop in een game, laat ik dat ook maar eens in het echt proberen?" Ik durf zelfs zeggen dat gewelddadige games en films een ideale uitlaatklep kunnen zijn om bepaalde taboe-verlangens of -ideeën wat in kwijt te kunnen. Verdorie, misschien dat je juist minder geneigd gaat zijn op straat wat mensen neer te kogelen als je af en toe wat virtuele hersenen tegen een virtuele muur kan laten uiteenspatten? Ik ben geen psycholoog/antropoloog, maar volgens mij zit er wat in.
Een normale mens kan de dingen in zijn context plaatsen. Een mens die iets minder normaal is? Misschien kan dat feit zelf de oorzaak zijn van vreemde dingen die hij doet, niet de media. Ockham's razor, baby.

Ik betwijfel trouwens of Ronny een Nintendo of een Playstation heeft. Misschien is het meer een XBox-mens?