Rant 4: Verwachtingen en zelfbeklag

Goed. Ik had gehoopt dat het niet zover had moeten komen, maar hier is 'ie dan. De eerste zaag-, klaag- en zelfbeklagblog. Het is een bewuste keuze dat ik deze niet via de gebruikelijke kanalen kenbaar maak. Dit is in se een rant om frustraties te venten. Lasciate ogne speranza, voi ch'intrate. U weze gewaarschuwd.

Vermoedelijk heeft die waarschuwing een averechts effect gehad. Immers, u hebt nu toch al de moeite genomen naar deze blog te komen, en wie weet valt er nog wat te lachen. Can't blame ya.

Gisteren, vrijdag 5 februari, werden de examenresultaten van de studenten van Letteren bekend gemaakt. Yours truly was geslaagd. 12, 13, 14, 15. Als het poker was, zou ik stilaan beginnen verhogen.

Uiteraard, zult u zeggen, Jeroen slaagt toch altijd.

Wel. Daar wil ik het even over hebben. Ja, het is waar dat ik al m'n zevende examenperiode aan de KUL overleefd heb zonder een enkel buispunt in te hoeven zetten. Ja, ik hoor vaak bij die mensen die zich ten onrechte zorgen maken.
Maar dat iedereen dat alles wat ik presteer zomaar vanzelfsprekend vindt, daar heb ik een probleem mee. Het lukt Jeroen wel, everything always does.

Ik ben verdorie ook maar een mens. Ik moet echt geen standbeelden of uitgebreide banketten hebben om een goede uitslag te vieren, ik moet echt niet verheerlijkt worden. Maar alles altijd vanzelfsprekend vinden is zo vreselijk frustrerend voor mij. Gisteren krijg ik net het spreekwoordelijke schouderklopje for a job well done, vandaag krijg ik te horen dat ik al een week precies als een terminaal zieke in de zetel zit, en dat ik meer aan m'n conditie zou mogen werken.

Dat ik al een week aan het werken ben? 7 pagina's thesis en een goede 100 recensies voor de Guidogids er heb doorgejaagd?

Boeit niet.

Terwijl ik volgend semester een thesis te schrijven heb van 80 pagina's, een 8-tal boeken te lezen heb waarover ik dan, met de gepaste secundaire literatuur, een 20 pagina's tellende portfolio moet samenstellen, een Guidogids van 330 teksten te schrijven heb voor eind april, een zelfstandige lectuuropdracht van Latijn moet verwerken, erasmusregelingen treffen en ergens tussendoor me het Italiaans nog machtig maken, wordt er geklaagd dat ik te weinig aan m'n conditie werk.

Well excuse me

Wie zelf student is, kan me er geen ongelijk in geven dat dat een shitload werk is. Wie zelf Erasmuservaringen binnen Letteren heeft, zal weten dat het geen sinecure is met de fratsen van Roger Janssens om te gaan. Hier, thuis, telt dat voor niets. Doe maar zoveel mogelijk. Ik ben Jeroen, ik kan toch alles.

Heck, in sommigen gevallen gaat het niet eens meer om mij. Gisteren werd ik 5-maal ge-sms't, 3-maal gebeld en lastig gevallen "of ik m'n punten al had". Terwijl ik uitdrukkelijk had gezegd dat ja, als ik ze weet, dan stuur ik *direct* sms'jes door.
"Maar ge weet hoe uw nonkel is, die heeft geen rust voor hij uw punten kent"

En *ik* dan?

Uiteindelijk werd de telefoon door de bomma neergesmeten omdat ik al thuis was, en er door een misverstand verstaan was dat ik naar Leuven was om mijn punten te halen. Terwijl ik gewoon wat boodschapjes moest doen. De afwas doen. Magic-kaartjes kopen. "Nu hebt ge ons goed liggen", zeiden ze. Toen ik er op wees dat het toch niet zo gek veel uitmaakte wààr ik was, als ik m'n punten maar liet weten: "Ja, ge hebt gelijk. Dat maakt eigenlijk niet uit. Maar goed, het is gedaan met bellen. Dag Jeroen." Klets

Nou ja.

Gewone gang van zaken hier in Sint-Truiden hoor. Ik krijg nog een paar dagen zure gezichten, en dan waait het weer over. In plaats van blij en opgelucht te zijn dat ik geslaagd ben, kan ik me daar zorgen over maken. In plaats van na een week thesissen en een examenperiode nog 2 dagjes vakantie te nemen, krijg ik zure gezichten omdat ik niet voldoende lichaamsbeweging heb.
Terwijl ik nog steeds 73 pagina's thesis, 230 recensies, een zelfstandige lectuuropdracht Latijn en een portfolio van 20 pagina's te schrijven heb.

En Italiaans moet leren.

Maar ach, wat zeur ik. Alles komt toch altijd in orde. Ik ben immers Jeroen.