Filmreview: Avatar

Met de examens weer achter de rug(voor mij althans toch, muhaha), heeft ondergetekende woensdag besloten nog maar eens een keertje naar Avatar van James Cameron te gaan kijken, deze keer in 3D. In het bijzonder charmante gezelschap van N.B. ondervond ik dat het verstandiger is een populaire film eventjes wat tijd te geven, en dat het eigenlijk behoorlijk dwaas is er meteen op de release-date op te springen.
Getuige de lege filmzaal.

Het schijnt dat studenten Westerse Literatuur bijzonder geschikt zijn als recensenten, dus bij deze. Bovendien is dit nog steeds mijn blog en kan ik schrijven wat ik wil zonder me ene ruk van mijn teerbeminde lezers aan te trekken.

Goed. Avatar dus. Van James Cameron. De dude van Titanic en The Terminator, weetjewel.
Het jaar is 2154, en de mensheid heeft grote vooruitgang geboekt. Gigantische ruimteschepen, mechs en cryostase zijn niet langer toekomstmuziek, alleen de Amerikanen lijken nog even achterlijk als 145 jaar geleden. Op de maan Pandora wordt er ijverig gezocht naar het zeldzame en bijzonder hilarisch genaamde "Unobtainium". Wat alleen op Pandora te vinden valt. Maar dat had u misschien al door.
Helaas is dit geen onbewoonde planeet. Naast de bijzonder gevaarlijke (doch kleurrijke) plaatselijke fauna en flora, krijgt men ook nog problemen met de inboorlingen, de Na'vi.




Deze grote, blauwe wezens met een handige USB-stick in hun paardenstaart wonen jammer genoeg pàl op de grootste Unobtaniumader van de planeet. Ain't that a bitch. Geheel tegen aloude Amerikaanse traditie wordt er echter aan een diplomatische oplossing gewerkt, en wordt het Avatar-programma opgestart. Wetenschappers krijgen een Na'vi-avatar om de plaatselijke bevolking te bestuderen en op zoek te gaan naar een oplossing. Enter John Smith. Eh, Jake Sully, bedoel ik. Deze ex-marinier in een karreke krijgt de Avatar van zijn overleden broer toegewezen. Reeds op zijn eerste werkdag verneukt hij het vrij stevig, maar wordt gered door de dochter van het Na'vi-opperhoofd, Pocahontas. Eh, Neytiri, bedoel ik. Wat begint als een infiltratiemissie in de samenleving van de Na'vi verandert al snel in een boy-meets-girl-verhaal. Of misschien eerder Romeo & Julia. Als de diplomatieke middelen falen, zal Jake een hartverscheurende keuze moeten maken. Of misschien ook niet. Amerikanen zouden toch nooit een oorlog om grondstoffen durven beginnen.


"Ik, een stereotiepe schietgrage Amerikaanse militair? Ach welneen!"

Zoals u misschien al merkte, is het verhaal van Avatar een beetje cliché. De gelijkenissen met Pocahontas zijn veelvuldig. Toch is dit een van de gevallen dat cliché gewoon heel erg goed werkt.
Visueel is Avatar een meesterwerkje. Ook zonder de 3D-brilletjes is de setting adembenemend. De enorme zwevende bergen en rotsblokken, de achtergrond voor de vliegscènes, zijn adembenemend, en de nachtelijke fauna en flora van Pandora geeft een betoverend sprookjesachtig licht. De muziek van James Horner laat weinig te wensen over.

Avatar is, alles in beschouwing genomen,een toppertje. Of u nu gaat voor de prachtige animaties, het rijke *kuch* verhaal, de obligate epische last stand, of de scènes waar u het gevoel krijgt naar alienporno te kijken, Avatar is een film die je eigenlijk gewoon gezien moet hebben.
En wanneer de strijd gestreden, de wereld gered en het meisje veroverd is en de credits over het scherm rollen, zal iedere bioscoopbezoeker de zaal verlaten met een goed gevoel en een interessante levensles:

Tiens, de Amerikanen zijn precies toch nog niet hélemaal over Vietnam heen...

Denk daar maar eens over na.